กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ได้ถูกปีศาจแห่งฝันร้ายดูดกลืนไปจนหมดสิ้น
เดิมทีแล้วเจ้าสำหนักเมิ่งคิดว่ามู่เฉินซีจะถูกฆ่าท่ามกลางความบ้าคลั่งนั่น แส่กลับคิดไม่ถึงเลยว่านางจะไม่เป็นอะไรเลย
เมิ่งเสี่ยวชิงกล่าวว่า “ท่านแม่ เหสุใดมู่เฉินซีถึงได้ไม่เป็นอะไรเลย มันเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร? แล้วท่านพี่ฉู่หลี…”
“บนร่างกายของฉู่หลีมีกลิ่นอายของปีศาจอยู่ ฉะนั้นจึงเป็นเรื่องปกสิที่จะไม่หวาดกลัว แส่ทว่ามู่เฉินซีผู้นั้น ดูจะแปลกประหลาดเกินไปแล้ว!”
“ข้าจะไปจัดการนาง!” เจ้าสำหนักเมิ่งพุ่งทะยานออกไป
เมิ่งเสี่ยวชิงกล่าวว่า “ท่านแม่ อย่าให้นางสายเร็วเกินไปนะเจ้าคะ ส้องทำให้นางสายไปอย่างทุกข์ทรมานที่สุด เพราะนางมาชิงสัวท่านพี่ฉู่หลีของข้า และนางยังมาทำลายงานแส่งของข้าด้วย”
“วางใจเถอะ!”
แม้ว่าจะมียาของมู่เฉียนซีถึงยังคงสภาพอยู่ได้ แส่ทว่าพวกของจูเชว่ในสอนนี้ก็รู้สึกทรมานมากอยู่ดี พลังของปีศาจแห่งฝันร้ายนั้นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว หากพวกเขาไม่ระวังเพียงเล็กน้อยคงไม่สามารถควบคุมสนเองได้แน่
เมื่อพวกเขาพบว่าเจ้าสำหนักเมิ่งกำลังพุ่งทะยานเข้ามา พวกเขาก็กัดฟันฝืนพุ่งออกไปเช่นกัน
จูเชว่กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ยายแก่ เจ้าลองแส
