อย่างไม่กลัวเกรงสิ่งใด อีกทั้งยังต่อสู้กับแม่ของนางด้วย
“ท่านแม่ อย่าฆ่าท่านพี่ฉู่หลี อย่า…” เมิ่งเสี่ยวชิงตะโกนบอก
“แน่นอนอยู่แล้วว่าจะฆ่าเขาไม่ได้ เพราะกลิ่นอายปีศาจบนตัวเขา ข้าก็ชอบมันมากเช่นกัน!” เจ้าตำหนักเมิ่งกล่าวพลางแสยะยิ้มหวานเยิ้มออกมาพร้อมมองไปที่ฉู่หลี
ตูมม โครมมม!
หญิงชราที่เดิมทีแล้วไม่ใส่ใจที่จะเคลื่อนไหวก็เริ่มลงมือแล้วเช่นกัน “จะปล่อยให้ท่านผู้นั้นรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว พวกเจ้าทุกคนตายกันเสียให้หมดเถอะ! ฆ่ามัน!”
พรวด พรวด พรวด!
กลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งอยู่ภายในห้องโถงใหญ่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และคนที่กำลังจะตายก็มากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย
ตูมมม!
ในเวลานี้เอง ทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ก็เริ่มแตกร้าวจากตรงกลาง พื้นดินเริ่มแตกออกจากกัน และกลิ่นอายของปีศาจก็ทะลักออกมาจากพื้นดินอย่างต่อเนื่อง
หลังจากนั้นเพียงไม่นาน สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ ทั่วทั้งร่างของมันเป็นสีดำสนิท และมีเพียงดวงตาที่กลมโตคู่หนึ่งที่มีสีแดงเข้มอย่างน่าประหลาดเท่านั้น
ทั่วทั้งร่างของมันต่างเต็มไปด้วยจิตวิญญาณที่เฉียบคมอย่างผิดปกติ และกรงเล็บทั้งสองก็เหมือนกำลังยื่นออกมาอย่างไรอย่างนั้น
ทุกคนต่างกล่า
