เมิ่งเสี่ยวชิงอาศัยใช้เถาวัลย์ปีศาจเหล่านี้ และมู่เฉียนซีก็ได้ให้เสี่ยวโม่โม่ออกมาช่วยสู้ด้วยเช่นกัน
ทันทีที่หงส์นิลแห่งความมืดปรากฏตัวออกมา เปลวเพลิงก็พัดโหมกระหน่ำ แต่ดูเหมือนไม่ว่าจะน้ำหรือไฟก็ไม่อาจกล้ำกลายเถาวัลย์ปีศาจเหล่านี้ได้เลย
เมิ่งเสี่ยวชิงกล่าวอย่างเยาะเย้ยขึ้นมาว่า “มู่เฉินซี เจ้าควรที่จะเรียกสัตว์พันธสัญญาออกมาตั้งนานแล้ว ถึงจะเรียกออกมาตอนนี้…มันสายเกินไปแล้ว”
ปัง ปัง ปัง!
นางไม่ได้ควบคุมเถาวัลย์ปีศาจเพียงอันเดียวเท่านั้น แต่ทว่ายังสามารถควบคุมได้อีกหลายอันเลยทีเดียว และนางก็อาศัยความแข็งแกร่งในเรื่องของจำนวน ปิดล้อมเพื่อโจมตีเสี่ยวโม่โม่อีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวตอบว่า “ยังไม่สาย ๆ หากเจ้าไม่ได้เอาเจ้าของเล่นนี่ออกมา ข้าคงไม่เอาเสี่ยวโม่โม่ออกมารังแกเจ้าเช่นกัน!”
“มู่เฉินซี เจ้ารอชดใช้ให้กับความเย่อหยิ่งของเจ้าเสียเถอะ!” สีหน้าเมิ่งเสี่ยวชิงก็เย็นยะเยือกขึ้น และนางก็เริ่มโจมตีอย่างกะทันหัน
แสงสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนพัดโหมกระหน่ำเข้ามา และพลังธาตุวายุก็ได้ปกคลุมมู่เฉียนซีเอาไว้ จากนั้นมู่เฉียนซีก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “วายุกลืน จันทร์สะพรั่ง!”
“การป้องกันของเจ้า ขวางมันเอาไว้ไม่ได้หรอก เจ้ายอมแพ้เสียเถอะ!”
