ี่สองของอัจฉริยะแห่งดินแดนทางทิศใต้อีกด้วย ฉะนั้นการที่ทั่วทั้งแดนซวนเทียนจะพบเจอผู้ชายที่ไม่เลวเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!”
มู่เฉียนซีโพล่งเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเช่นนี้ออกมา จึงทำให้ทุกคนเริ่มพูดคุยกัน และคนเหล่านั้นก็แตกออกเป็นสองฝ่าย จากนั้นก็เริ่มถกเถียงกันขึ้นมา
เมิ่งเสี่ยวชิงตัวสั่นสะท้านด้วยความโกรธ นางเปิดผ้าแพรแดงออกไปจนเผยให้เห็นใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างงดงามอ้อนช้อยนั้นพลางกล่าวว่า “มู่เฉินซี ข้ารู้ดีว่าเจ้าไม่ชื่นชอบข้า และไม่คิดว่าท่านพี่ฉู่หลีจะขอข้าแต่งงานได้ แต่เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้า”
“ที่วันนี้ท่านพี่ฉู่หลีไม่สามารถพูดได้ก็เพราะว่าเขาป่วย และเขาก็ไม่ได้กล่าวปฏิเสธการแต่งงานของพวกเราทั้งสองคนด้วยไม่ใช่หรือ?”
มู่เฉินซีกล่าวอย่างหยอกล้อว่า “ศิษย์พี่ของข้าป่วยเจ้าก็ยังจะทนรอที่จะแต่งงานไม่ไหวเชียวหรือ คุณหนูเมิ่งเจ้ากังวลว่าจะเป็นคนไร้คู่เกินไปแล้ว! ถึงอย่างไรวันนี้ศิษย์พี่ของข้าก็จะไม่แต่งงานกับเจ้า หากเจ้ากลัวว่าตนเองจะไร้คู่ครองแล้วละก็ สถานที่แห่งนี้มีผู้คนมากมายที่ยอมแต่งงานกับเจ้า เช่นนั้นเจ้าก็เลือกเอาสักคนเถิด!”
เมิ่งเสี่ยวชิงกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “มู่เฉินซี เจ้านี่มันจะมาก
