เฉียนซีเดินตรงไปหยุดอยู่ข้างหน้าของเมิ่งเสี่ยวชิงพลางกล่าวว่า “ว่าที่เจ้าสาวเจ้าจะไม่ให้ข้าเจอศิษย์พี่ของข้าจริงๆอย่างนั้นหรือ?”
เมิ่งเสี่ยวชิงกล่าวว่า “รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม แม่นางมู่จะต้องได้พบอย่างแน่นอน”
“ขอตัวก่อน!” เมิ่งเสี่ยวชิงติดตามแม่ของนางเดินจากไปเช่นกัน
เหลิ่งหนิงจือกล่าวว่า “นายท่าน ตำหนักเทพวิญญาณหลับใหลแห่งนี้เต็มไปด้วยความแปลกประหลาดทุกหนทุกแห่ง พวกเราจะไปกันต่อ หรือว่าจะกลับไป และคิดหาทางอื่นกันก่อน”
“แน่นอนว่าต้องไปเดินเล่นต่ออยู่แล้ว ทิวทัศน์ภายในนี้สวยงามถึงเพียงนี้ ไม่เดินเล่นก็เสียดายแย่” มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
“คราวนี้พวกเจ้าก็ระมัดระวังด้วย อย่าให้โดนโจมตีได้อีกล่ะ!”
“เจ้าค่ะ!”
ตำหนักเทพวิญญาณหลับใหลกว้างใหญ่มาก แต่หลังจากที่มู่เฉียนซีเดินวนไปแล้วรอบหนึ่งก็ยังคงไม่มีเบาะแสอะไรอยู่ดี
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
“เจ้าค่ะ!”
“กลับไปแล้วหรือ คิดไม่ถึงเลยว่ามู่เฉินซีจะยอมแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ข้าไม่เชื่อหรอก คืนนี้นางจะต้องเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน แจ้งพี่รอง บอกให้เขาทำให้มู่เฉินซีหายสาปสูญไปโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เพื่อแก้แค้นให้พี่สี่เสีย” เมิ่งเสี่ยวช
