มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าลองพูดดูสิ”
“หากจะให้ข้าพูด ลูกแมวน้อยไม่มีรางวัลให้ข้าสักหน่อยหรือ?”
มู่เฉียนซีโยนยาขวดหนึ่งออกไป พลางกล่าวว่า “รางวัล! ค่าที่เจ้าต้องลำบาก!”
“ยาลูกกลอนไม่มีประโยชน์สำหรับข้า ข้าไม่สนใจหรอก”
“ใครบอกว่าเป็นยาลูกกลอนกัน นั่นมันถั่วหวานที่เอาไว้กินต่างหาก”
พิฆาตวิญญาณกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ลูกแมวน้อยคิดว่าข้าเป็นเด็กอย่างนั้นหรือ? ถึงได้มอบถั่วหวานให้ข้าอย่างขอไปทีเช่นนี้”
“เช่นนั้นเจ้าอยากจะพูดหรือว่าไม่พูดกันแน่ล่ะ?”
พิฆาตวิญญาณกล่าวว่า “ในเมื่อรับรางวัลมาแล้ว ก็ไม่อาจให้เจ้าเอาคืนไปได้เช่นกัน ข้าก็แค่พูดไปก็จบแล้ว”
พิฆาตวิญญาณเหลือบมองไปที่นอกหน้าต่างแล้วกล่าวว่า “พื้นที่ของตำหนักเทพวิญญาณหลับใหลมีความแปลกประหลาดมาก นั่นก็คือค่ายกลที่ผนึกมังกรและสังเวยปีศาจ เขาหยิบเอาดินที่ซ่อนอยู่ออกมาจากดินแดนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของปีศาจ ในใต้ดินนี้มีสิ่งของบางอย่าง และมันก็น่าจะเป็นปีศาจตัวหนึ่งอีกด้วย”
“กลิ่นอายมันอ่อนแอมาก แต่ว่าข้าสัมผัสถึงมันได้ และเรื่องนี้ก็น่าสนใจมากเลยทีเดียว! ลูกแมวน้อย เจ้าคิดว่าอย่างไรบ้าง!”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ดูเหมือนว่าตำหนักเทพวิญญาณหลับใหล
