ความตกตะลึง มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเจ้าอย่าได้กลัวไปเลย! อีกไม่นานคุณหนูของพวกเจ้าก็จะมีงานมงคลแล้ว ข้าก็ไม่อยากให้นางต้องมาเห็นเลือดเช่นกัน ดังนั้นข้าเลยจะไม่ฆ่าพวกเจ้า แต่ข้าอยากจะสอบถามพวกเจ้าสักสองสามคำถาม”
“พวกเราจะไม่พูดอะไรไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวเหลิ่ง การจะจัดการกับคนที่ปากแข็งเช่นนี้ เจ้าบอกหน่อยซิว่าต้องทำเช่นไรบ้าง?”
“ในสายตาของคนในหอหมอปีศาจของพวกเรา ไม่เคยมีคนที่ปากแข็งมาก่อนเลย” ทันทีที่เหลิ่งหนิงจือโบกมือ ก็ไม่มีใครที่ทำตามคำสั่งอีกต่อไป
มู่เฉียนซีมักใช้ให้นางทำงานให้เสมอ แต่นี่กลับถือเป็นการออกกำลังกายที่ดีสำหรับนาง และนางก็มีวิธีการรับมือที่ตรงไปตรงมามากขึ้นกว่าก่อนหน้าอีกด้วย
เพียงไม่นานพวกเขาก็กรีดร้องขอความเมตตาเสียแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ศิษย์พี่ของข้าอยู่ที่ไหน? และอาจารย์ฉู่อยู่ที่ไหน? คุณหนูของพวกเจ้าทำอะไรกันแน่?”
แต่ละคำถามที่ถามไปนั้น นอกจากส่ายศรีษะแล้วพวกเขาก็ทำได้แค่ส่ายศรีษะเท่านั้น
ไม่ใช่ว่ากำลังโกหก แต่พวกเขาไม่รู้จริง ๆ
แววตาของมู่เฉียนซีส่องประกายเย็นยะเยือกออกมา
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
เข็มยาหลายเล่มพุ่งทะยานออกไป
“
