นางกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ ข้าไม่ได้มาฆ่าคนปิดปากเสียหน่อย ข้าเพียงแค่ต้องการให้เจ้านำคำพูดของข้าไปบอกผู้นำตระกูลของเจ้าเท่านั้น บอกเขาว่าข้าไม่ได้เป็นคนฆ่าเซี่ยโหวจือ”
“เจ้าโกหก!” เขาคำรามร้อง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ตอนนี้ข้าไม่ได้กลัวคนของตระกูลเซี่ยโหวจะมาไล่ล่าเลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนว่าพวกเจ้าก็ไม่มีทางทำอะไรข้าได้ด้วย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้ายังจำเป็นที่จะต้องโกหกพวกเจ้าอีกหรือ?”
มันบ้ามากจริง ๆ ที่เขารู้สึกว่านางเด็กสาวผู้นี้พูดมีเหตุผลอย่างไม่คาดคิดเช่นนี้ และคนที่กำลังหอบอยู่ผู้นี้เผยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อออกมา
“ข้าจะปล่อยให้เจ้าไป เจ้าจำไว้ด้วยว่าต้องส่งคำพูดนี้ไปให้ถึง! หากตระกูลเซี่ยโหวของพวกเจ้ายังไม่มีเหตุผลเช่นนี้อีก ชะตากรรมของพวกผู้นำตระกูลเซี่ยโหว ก็จะเป็นเหมือนชะตากรรมของสมาคมการค้าเฮยอวิ๋น” มู่เฉียนซีกล่าวเตือนอย่างเย็นชา
เมื่อพูดจบ มู่เฉียนซีก็หันหลังแล้วจากไป
เมื่อรอดชีวิตมาได้แล้ว เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางบ่นพึมพำว่า “นางสาวน้อยผู้นี้ ปล่อยข้าไปจริง ๆ สินะ”
ตอนนี้ร่างกายของเขาถูกวางยาพิษ แม้ว่าจะฝึกฝนได้ทันเวลา แต่ก็กลายเป็นคนพิการไปแล้วอย่างแน่นอน นางมีอะ
