ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าก็เป็นนักหลอมอาวุธคนหนึ่งเช่นกัน ไม่ต้องการพวกหินแร่บ้างเลยหรืออย่างไร? หากทั้งหมดนั้นเจ้าไม่ต้องการก็คืนมาให้ข้า”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ใครบอกว่าไม่เอากัน เจ้าไม่ต้องมาเตือนหรอก ข้ากำลังเลือกอยู่”
หลังจากที่แบ่งของกันเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่อีกแล้ว
นางเตรียมตัวที่จะออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ เพื่อตามหาคนอื่น ๆ หรือไม่ก็ไปสอบถามหาข้อมูลของมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่าง
“เจ้าจะไปแล้วหรือ! แล้วทักษะการหลอมอาวุธนั่นของเจ้า แน่ใจแล้วหรือว่าจะไม่อยู่ต่อให้ข้าชี้แนะเจ้าก่อน”
ต้องยอมรับว่าพรสวรรค์ของนางนั้นยอดเยี่ยมมากทีเดียว แต่ประสบการณ์ยังไม่พอ เมื่อเห็นว่านางช่วยเหลือไว้มาก มันจึงเป็นครั้งแรกในประวัติการณ์ที่อยากจะสอนนาง
มู่เฉียนซีไม่ได้ตอบกลับ แต่กล่าวว่า “การมีอยู่ของเจ้าพวกสำนักหลางซิงมันขัดหูขัดตามาก สำหรับพวกเจ้าแล้วถ็ถือว่าเป็นอีกอุปสรรคหนึ่งเช่นกัน หากเจ้าไม่ปรึกษาเรื่องนี้กับจูเชว่และไป๋เจ๋อ แล้วเมื่อไรจะคิดวิธีขับไล่พวกเขาออกไปได้เสียที แน่นอนว่าหอหมอปีศาจของข้าก็จะช่วยเหลือเช่นกัน”
ถึงอย่างไรเสียคนที่อยู่เบื้องหลังก
