มู่เฉียนซีกล่าวว่า ”เจ้าคิดว่าเจ้าของขนาดเท่าเล็บมือนี้มีค่าขนาดนั้นเลยหรือ? หากไม่บอกข้าก็ช่างมันเถอะ”
พิฆาตวิญญาณกล่าวอย่างจนปัญญาว่า ”ทำไมลูกแมวน้อยถึงโหดร้ายเพียงนี้ เช่นนั้นข้าบอกเจ้าก็แล้วกัน สิ่งนี้ก็คือศิลาโกลาหลลึกลับ”
มู่เฉียนซีตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ”ที่แท้ก็เป็นศิลาโกลาหลลึกลับนี่เอง”
“คิดไม่ถึงเลยว่าลูกแมวน้อยจะรู้จักศิลาโกลาหลลึกลับด้วย!” พิฆาตวิญญาณกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าได้ยินมาว่าศิลาโกลาหลลึกลับเป็นสิ่งของเพียงสิ่งเดียวที่สามารถซ่อมแซมมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ได้”
“คิดไม่ถึงเลยว่าลูกแม้น้อยจะรู้แม้กระทั่งเรื่องนี้ด้วย ดูท่าแล้วคงจะห่วงใยข้ามากทีเดียว แต่เมื่อเทียบกับเจ้าหินผุพังนี้แล้ว จิตวิญญาณของลูกแมวน้อยเป็นอาหารที่ทำให้พวกเราซ่อมแซมตนเองได้สมบูรณ์มากที่สุด” รอยยิ้มของพิฆาตวิญญาณยิ่งน่าหลงใหลมากขึ้นไปอีก
“แน่นอนว่าไม่ได้เป็นห่วงเจ้า แต่ข้าเป็นห่วงพวกสุ่ยจิงอิ๋งและมังกรวารีต่างหาก” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
“ข้ารู้ ว่าลูกแมวน้อยเป็นคนปากร้ายแต่ใจดีแค่ไหน”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า ”มันทำได้จริง ๆ หรือ?”
“ข้อมูลที่ลูกแมวน้อยได้รับมาคือเรื่องจริง
