“หากวิธีข่มขู่มันมีประโยชน์ เจ้าคิดว่าข้าจะโง่เง่าถึงได้ไม่ใช้ประโยชน์จากมันอย่างนั้นหรือ!” มู่เฉียนซีเอ่ยปากกล่าว
กระบี่ที่อยู่ในมือของพิฆาตวิญญาณเล่มนั้นก็ได้มาตกอยู่ในมือของนาง และมู่เฉียนซีก็ใช้กระบี่โขกไปที่ศีรษะของพิฆาตวิญญาณโดยตรง
โป้ก!
นางลงมือหนักอย่างไม่ธรรมดา แต่กลับไม่ได้ทำให้เจ้าหมอนี่บาดเจ็บเลย
พิฆาตวิญญาณหันกลับมามองมู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “ลูกแมวน้อย ศีรษะของบุรุษไม่ใช่สิ่งที่จะเคาะได้ส่งเดชหรอกนะ”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ทั้งเนื้อทั้งตัวของเจ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าต่างก็เป็นของข้า มีตรงไหนที่ข้าจะเคาะไม่ได้บ้าง?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ พิฆาตวิญญาณก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างกะทันหัน
“อื้ม! ที่ลูกแมวน้อยกล่าวมาก็ไม่ผิด ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของเจ้า”
และตอนนี้จูเชว่ก็กล่าวออกมาด้วยท่าทางที่เหลือเชื่อ “ซีซี เจ้าหมอนี่พูดอะไรน่ะ? เขาพูดว่าอะไร?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เขาเป็นทาสของข้า ดังนั้นเขาก็คือของของข้าแน่นอนอยู่แล้ว”
จูเชว่ประหลาดใจเป็นอย่างมาก ท่าทางที่เจ้าหมอนี่มีต่อซีซี เป็นเหมือนทาสตรงไหนกัน
นางกล่าวว่า “หากไม่อยากกลับไปแล้วละก็ อย่าทำ
