งข้า มีเพียงข้าเท่านั้นที่รังแกได้! มดปลวกอย่างพวกเจ้ากล้ามาทำให้นางต้องหลั่งเลือดเช่นนี้ ถึงแม้จะต้องดื่มกินเลือดในร่างของพวกเจ้าจนหมด ก็ไม่อาจชดเชยมันได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว!”
“อ๊ากกก!” และเสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้น
ร่างกายแล็ก ๆ ของมังกรเพลิงคุ้มครองมู่เฉียนซีเอาไว้ ด้วยความทะนุถนอมเป็นที่สุด
“ฮือออออ! นายท่าน ท่านต้องเจ็บมาแน่เลย แต่ว่าไม่เป็นไรนะ พิฆาตวิญญาณกำลังแก้แค้นให้ท่านแล้ว”
มังกรเพลิงจ้องมองไปที่ใบหน้าที่คล้ายกับเขา และร้องห่มร้องไห้ออกมาราวกับลูกกวางน้อยตัวหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งนั่นก็ทำให้มู่เฉียนซีมีความรู้สึกที่แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซีได้แต่ครุ่นคิด หากพิฆาตวิญญาณร้องไห้เช่นนี้…
นางอดที่จะตัวสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้ ภาพวาดนั้นพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี มันช่างเหนือจินตนาการเกินไปแล้ว!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “มังกรเพลิง อย่ากังวลไปเลย! ข้าไม่เป็นไรแล้ว ไม่ตายแล้วล่ะ เมื่อครู่ข้ากินยาไปแล้วด้วย! คนที่โชคร้ายก็คือพวกเขาไม่ใช่หรือ?”
แต่ทว่าอาการบาดเจ็บนั้นสาหัสมาเกินไปจริง ๆ! คาดว่าต้องใช้เวลารักษาสักครู่หนึ่ง ผู้บำเพ็ญภู
