าได้ ข้าจะบอกเจ้าไว้เลย มันไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก!” ฉงหมิงกล่าวพลางจ้องไปที่มู่เฉินซี
“อื้ม! ข้าก็ไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดที่คิดว่าเมื่อมอบมรดกนี้ให้เจ้าแล้ว เจ้าก็จะเชื่อใจข้าหรอก”
“มรดกเช่นนี้ เจ้ามามอบให้คนอื่นตามอำเภอใจเช่นนี้ เจ้าช่างไร้เหตุผลเสียจริง ๆ เจ้าประเมินสมบัติอันแสนล้ำค่ายิ่งนี้ต่ำเกินไปหน่อยแล้ว” เมื่อเห็นท่าทางที่นิ่งสงบของนาง กลับทำให้ฉงหมิงยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก
เขาคิดว่าความรู้สึกมันไม่คุ้มค่าเลย ที่ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธท่านนั้นได้มอบมรดกเช่นนี้ให้กับผู้หญิงคนนี้
มู่เฉียนซีถามเขากลับว่า “เช่นนั้นเจ้าก็บอกข้าหน่อย ในโลกใบนี้ยังมีคนที่เหมาะสมจะได้รับมรดกชิ้นนี้มากกว่าเจ้าอีกหรือไม่?”
ฉงหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็กล่าวอย่างโอ้อวดว่า “แน่นอนว่าไม่มีอยู่แล้ว เมื่อมาเทียบกับข้าแล้วยังห่างชั้นอีกไกลนัก!”
“ก็นั่นน่ะสิ ข้าคิดว่าเจ้าเหมาะสมจึงได้มอบมรดกนี้ให้เจ้า! ข้าคิดว่าตอนแรกจูเชว่ก็อยากจะมอบมรดกนี้ให้เจ้าเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่นักหลอมอาวุธจึงเอามันมาไม่ได้” มู่เฉียนซีกล่าว
“เจ้าทำเช่นนี้ก็เพื่อเจ้าจูเชว่นั่นอย่างนั้นหรือ ใครใช้ให้เจ้าหมอนั่นยุ่งเรื่องที่ไม่ควรย
