ยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก
มังกรเพลิงทำได้เพียงหลบอยู่ในอ้อมแขนของมู่เฉียนซีด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา มันกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า “เจ้านาย มนุษย์ผู้นี้โรคจิตเกินไปแล้ว ความโรคจิตของเขาเป็นรองแค่พิฆาตวิญญาณเท่านั้นเอง”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกยิ้มเล็กน้อย หากพิฆาตวิญญาณรู้ว่าเจ้ามังกรเพลิงนี้เอาเขาไปอธิบายเทียบกับมนุษย์คนหนึ่ง คาดว่ามันน่าจะถูกทุบจนตายเป็นแน่
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “มังกรเพลิงค่อนข้างขี้อาย เช่นนั้นก็ช่างมันเสียเถอะนะ!”
“เอาเถอะ! ข้าเคารพในวิญญาณกระบี่ ตอนนี้ข้ายังหลอมแม้แต่มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ครึ่งเทพออกมาไม่ได้ การไปศึกษาวิญญาณอาวุธอย่างมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นเรื่องที่ทะเยอทะยานมากเกินไปหน่อยจริง ๆ” ฉงหมิงกล่าวตอบ
มู่เฉียนซีให้มังกรเพลิงกลับไป พร้อมกับสีหน้าที่อาลัยอาวรณ์ของฉงหมิง
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกยิ้มเล็กน้อย ฉงหมิงผู้นี้เป็นคนที่มีอารมณ์บ้าคลั่ง แต่สำหรับเรื่องหลอมอาวุธนั้นกลับตั้งใจและทุ่มเทเป็นอย่างมาก ซึ่งเหมือนกับตอนที่นางทุ่มเทเรื่องการหลอมยาอย่างไรอย่างนั้นเลย
นางกล่าวว่า “คุณชายฉงหมิง ตอนนี้เจ้าใจเย็น ๆ แล้วมาปรึกษาหารือกับข้าได้หรือยัง? มาคุยเรื่องความร่วมมือกันเถอะ!”
.
