“ถูกแล้ว! ข้าเป็นจอมภูตพลังธาตุอัคคีด้วย และอาวุธวิญญาธาตุอัคคีก็มีอยู่ไม่น้อย ข้าก็เลยเผาเจ้าของเล่นชิ้นนี้ของเจ้าเสียเลย”
“นี่มันเป็นไปไม่ได้ หากเจ้าไม่มีพลังวิญญาณก็จะไม่มีทางหมุนเวียนพลังธาตุที่อยู่ภายในอาวุธวิญญาณได้อยู่แล้ว!”
ในฐานะที่ฉงหมิงก็เป็นนักหลอมอาวุธคนหนึ่ง เขาจะโดนหลอกง่ายขนาดนี้ได้อย่างไร?
“แน่นอนอยู่แล้วว่าเป็นเพราะอาวุธวิญญาณของข้าค่อนข้างพิเศษ เป็นแบบที่ข้าไม่จำเป็นที่จะต้องลงมือเองแต่ก็สามารถช่วยข้าได้ เจ้าจะเชื่อหรือไม่?”
นางให้มังกรเพลิงลงมือเพียงเล็กน้อย กำไลข้อมืออันทรงพลังที่ทำให้ผู้ที่สวมใส่ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้ก็ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว
คราวนี้ฉงหมิงได้รู้ถึงความล้มเหลวของตนเองแล้ว เขากล่าวว่า “เจ้าจับข้าไว้ต้องการจะทำอะไรกันแน่? ต้องการให้ข้าปล่อยเจ้าไปอย่างนั้นหรือ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว! หากข้าต้องการที่จะออกไป เจ้าคิดว่าเจ้าจะขังข้าไว้ได้อย่างนั้นหรือ? ข้าเพียงแค่อยากจะรับเจ้ามาเป็นศิษย์ก็เท่านั้นเอง”
“เจ้าฝันไปเสียเถอะ!” ฉงหมิงกัดฟันกล่าว
“หากไม่อยากเป็นลูกศิษย์ของข้า เช่นนั้นก็ให้ข้าดูว่าเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?” และปลายนิ้วของมู่เฉียนซีสัมผัสลงไป
