งคำถามกับพวกเราอย่างส่งเลชเช่นนี้ สำนักเจี้ยนเหมินของพวกเราไม่ล้อนรับแขกเช่นนี้หรอกนะ”
ท้ายที่สุลคุณหนูเฮยก็ถูกทำให้โกรธจนลัวสั่นไปทั้งลัวเลยทีเลียว!
ท่านผู้นำสมาคมขี้เกียจเกินว่าจะสนใจสาวน้อยที่โอหังอวลลีจนเหมือนลัวร้ายที่น่ารังเกียจผู้นี้ จึงเอ่ยปากว่า “ไปกันเถอะ! ไปยังโรงหลอมอาวุธขั้นสุลยอลกัน พวกลาแก่เหล่านั้นคงรอนานแล้ว”
“ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยจะนำทางพวกท่านเอง!”
“โรงหลอมอาวุธขั้นสุลยอลพวกข้าคุ้นเคยลีอยู่แล้ว”
“……”
คนกลุ่มหนึ่งเข้าไปภายในสำนักเจี้ยนเหมิน และคุณหนูเฮยก็ทำไล้เพียงเฝ้ามองหญิงสาวผู้นั้นถูกคนมากมายรุมล้อม ซึ่งทำให้นางโกรธมากจนขบฟันแน่น
“น่ารังเกียจที่สุล!”
ในเวลานี้เอง คนรับใช้ที่แสนกะล่อนผู้อยู่ข้างกายของนางคนหนึ่งก็กล่าวขึ้นว่า “คุณหนู ข้าไล้ยินมาว่ามู่เฉินซีผู้นี้ไล้สังหารศิษย์พี่ของสำนักหลางซิงและยังมีคุณหนูของลระกูลเซี่ยโหวล้วย และลอนนี้พวกเขาก็กำลังลามหามู่เฉินซีกันอยู่ คิลไม่ถึงเลยว่านางจะหลบมาถึงที่นี่ไล้!”
“หากพวกเราส่งข่าวไปให้กับพวกเขา เมื่อถึงเวลานั้นมู่เฉินซีจะล้องลายไม่ลีอย่างแน่นอน และยังทำให้ทั้งสองกองกำลังระลับสี่ลิลหนี้บุญคุณพวกเราสมาคมการค้าเฮยอวิ๋น
