เฉียนซี
“ไปเตรียมอาหารมา!”
“ต้องอร่อยด้วย หากไม่อร่อยแล้วละก็ ข้าไม่มีอารมณ์หรอก”
“ความต้องการของเจ้าจะเยอะเกินไปแล้วนะ”
“หรือว่าสิ่งของที่ข้ากำลังบอกเจ้า ไม่มีค่าขนาดนี้เลยหรือ?”
มู่หรงโช่วนิ่งเงียบไป และทำได้เพียงให้คนไปเตรียมอาหารอย่างดีมาเท่านั้น แต่ทว่าเขากลับไม่มีความหิวเลยสักนิด
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “อร่อยขนาดนี้ เหตุใดเจ้าถึงไม่กินให้มันเยอะ ๆ หน่อยล่ะ?”
“หุบปาก เจ้ารีบกิน ๆ ไปเถอะ” มู่หรงโช่วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์
หลังจากที่อิ่มหนำสำราญแล้ว มู่เฉียนซีก็ไม่ได้หลอกลวงมู่หรงโช่วแต่อย่างใด และได้จดวัตถุดับที่ใช้หลอมขนปีกหงส์ทมิฬออกมาทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน
วัตถุดิบอย่างอื่นมู่หรงโช่วต่างก็รู้ดีอยู่แล้ว แต่ทว่าวัตถุดิบที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่ง ได้ทำให้มู่หรงโช่วตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก
“ขนปีกของหงส์แห่งความมืด ไม่คิดเลยว่าโลกใบนี้จะมีหงส์แห่งความมืดด้วย มู่เฉินซี เจ้าแน่ใจว่าไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าข้ากำลังอยู่ในอาณาเขตของเจ้านะ! หากหลอกเจ้าแล้วละก็ ข้าจะมีผลดีอะไรหรืออย่างไร? ข้าก็เป็นเพียงแค่ผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับแปดคนหนึ่งเท่านั้นเอง”
“เช่นนั้นจ
