ตลอดทั้งคืนอีกหรอกนะ! มีทางลัดเจ้าก็ไม่ยอมเดิน ขอเพียงนับถือข้าเป็นอาจารย์ไม่ว่าอะไรข้าก็สั่งสอนเจ้าได้ทั้งนั้น!”
“ข้าไม่ต้องการ ข้าจะต้องศึกษามันออกมาได้แน่นอน!”
มู่เฉียนซีกล่าวพลางถอนหายใจว่า “เช่นนั้นก็น่าเสียดายจริง ๆ! ไม่ง่ายเลยที่ข้าจะชอบมีลูกศิษย์สักคนหนึ่ง”
มู่หรงโช่วกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ส่งแขก!”
“แม่นางมู่ เชิญขอรับ!”
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีกลับไปพักผ่อนแล้ว ปล่อยให้เจ้าหมอนี่บั่นทอนสมองไปศึกษาวิจัยเอาเอง!
หลังจากนั้นมู่หรงโช่วก็ไม่มาหาเรื่องมู่เฉียนซีอีกเลย เนื่องจากว่าเขาเก็บตัวไปแล้ว
เป็นครั้งแรกที่มู่เฉียนซีมายังดินแดนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และรู้เพียงแต่ว่านางไปที่สมาคมนักหลอมอาวุธทันทีที่มาถึง ดูเหมือนว่าจะเป็นนักหลอมอาวุธคนหนึ่ง ส่วนเรื่องอื่นตอนนี้ไม่สามารถตรวจสอบได้แล้ว
“ข้าต้องการที่จะไปคุยกับมู่เฉินซีผู้นั้น!”
“แม่นางมู่กำลังเก็บตัวอยู่ ไม่พบแขก! คุณหนูเฮยท่านกลับไปเถิด!” คุณหนูเฮยถูกคนของสมาคมนักหลอมอาวุธกล่าวปฎิเสธ
“พวกเจ้า…คนของสมาคมนักหลอมอาวุธของพวกเจ้าจะมากเกินไปแล้วนะ!” คุณหนูเฮยกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด
และหลังจากที่มู่เฉียนซีมาได้เพียงไม่กี่วัน ก็มีแขกที่สำคัญกลุ่มหนึ่งมาที่สมาคมน
