ดอกเมิ่งถานฮวาที่ถูกย้อมไปด้วยเลือดนั้นใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ อีกทั้งยังส่งกลิ่นคาวของเลือดโชยออกมาอีกด้วย
มู่เฉียนซีก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกตินี้แล้วเช่นกัน ดังนั้นนางจึงได้กวาดพลังธาตุวายุออกไป ทว่าเมิ่งเสี่ยวชิงกลับหลบหลีกได้
เมิ่งเสี่ยวชิงเหวี่ยงร่างที่เย็นชืดของเซี่ยโหวจือออกไปแล้วกล่าวว่า “หากอยากจะโทษก็ต้องโทษที่เจ้าไม่สามารถฆ่ามู่เฉินซีได้ มิเช่นนั้นแล้วละก็ เลือดที่จะเอามารดดอกเมิ่งถานฮวาของข้าก็คงเป็นเลือดของมู่เฉินซีไม่ใช่เจ้า! ท่านพี่หญิงเซี่ยโหว”
“วางใจเถอะ ในไม่ช้านี้นางก็จะถูกฝังไปพร้อมกันเจ้าแน่!”
“ข้าจะเริ่มสร้างดินแดนแห่งความฝันของข้าแล้ว และข้าก็จะมอบดินแดนแห่งความฝันที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดให้กับมู่เฉินซี แต่สำหรับคุณชายฉู่ ข้าจะมอบดินแดนแห่งความฝันที่งดงามที่สุดให้กับท่านเอง”
มู่เฉียนซีจมลงสู่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยสีเลือด นางผงะไปครู่หนึ่ง “ที่นี่คือดินแดนทั้งสี่ทิศ!”
นางคุ้นเคยกับดินแดนทั้งสี่ทิศเป็นอย่างมาก แม้ว่ามันจะถูกทำลายล้าง แต่นางก็ยังคงจำภาพเก่า ๆ ได้ เพราะถึงอย่างไรเสียมันก็เป็นสถานที่ที่นางเกิดและเติบโตมา
ภายในหมอกสีเลือดนั้นมีคนอยู่คนหนึ่ง ซึ่งทำให้สีหน้าของมู่เฉียนซี
