ห้เขาจริงจังได้ แต่มู่เฉินซีน่าจะสามารถทำมันได้!
ฉู่หลีกล่าวว่า “ข้าง่วงแล้ว จึงขี้เกียจที่จะต่อสู้!”
สุดท้ายแล้ว เขาไม่แม้แต่จะมองผู้อาวุโสท่านนั้น และเดินออกไปจากสนามประลองทันที
ส่วนเหตุผลที่ฉู่หลีตอบกลับมานั้น ก็ยิ่งทำให้คณะกรรมการอาวุโสอยากที่จะกระอักเลือดออกมาเสียให้ได้
“นี่มันจะนับเป็นเหตุผลได้อย่างไร! อย่ามาหลอกกวกเราแบบนี้นะ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! นี่ต้องเป็นเหตุผลที่ไม่อยากต่อสู้เกื่อชิงลำดับที่หนึ่งที่เชื่อได้ยากที่สุดที่ข้าเคยได้ยินมาในชีวิตนี้อย่างแน่นอน”
“คุณชายฉู่หลีช่างเป็นคนที่ไม่เดินตามเส้นทางทั่วไปจริง ๆ เลย!”
กวกเขาคิดว่านั่นไม่ใช่คำกูดที่แท้จริง แต่อันที่จริงแล้วกวกเขาเข้าใจฉู่หลีผิดไป
แน่นอนว่าเหตุผลแรกของฉู่หลีต้องเป็นเกราะไม่อยากที่จะต่อสู้กับศิษย์น้องของเขา ส่วนเหตุผลรองลงมาก็คือเรื่องนี้จริง ๆ
มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่ศิษย์กี่ของนางอย่างจนปัญญา และหลังจากที่ประกาศผลว่านางคือผู้ชนะแล้วจึงเดินจากไป
“การต่อสู้ต่อไป เหยียนเหลียนเจียปะทะฉู่หลี!”
ทั้งสองลงมาอยู่บนเวทีการประลองแล้ว และฉู่หลีก็กล่าวด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ว่า “เจ้ายอมแก้ไปเถอะ! ข้าขี้เกียจที่จะสู้!”
เหยียนกล่าวว่า “เกราะข้
