นึ่งก็แล้วกัน”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ต้องลำบากผู้อาวุโสทุกท่านแล้ว ที่ข้ายังพอมียาหวนคืนอยู่บ้าง และมันก็สามารถบรรเทาความเหนื่อยล้าของพวกท่านได้ พวกท่านจะลองดูสักหน่อยหรือไม่?”
ยาหวนคืนไม่ได้เป็นยาที่อยู่ในระดับสูงเท่าไรนัก สามารถพบเห็นได้ทั่วไป ทว่ามันก็เป็นถึงยาลูกกลอนอยู่ดี! และราคาไม่ได้ถูกเลย แต่ก็ไม่ได้มีผู้ใดที่รู้สึกว่าโชคดีเท่าไรที่ได้กินยาลูกกลอนเช่นนี้
แม่สาวน้อยผู้นี้ใจกว้างนัก และผู้อาวุโสทุกท่านก็ไม่ได้คิดว่ามู่เฉียนซีจะสามารถวางยาพิษอะไรได้ เพราะท้ายที่สุดแล้วก็เป็นคนที่คุณชายจูเชว่พามาเอง
หลังจากที่ผู้อาวุโสสองสามคนได้กินยาลูกกลอนเข้าไปก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าทันที และความเหนื่อยล้าก็ถูกกวาดออกไปจนหมด จนดูเหมือนว่าจะสามารถเฝ้าอยู่ได้ถึงสามวันติตต่อกันโดยไม่ต้องพักผ่อนเลยก็ได้
พวกเขาจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยดวงตาที่เป็นประกาย “แม่นางน้อย ผลของยาหวนคืนนี้ดีมากเลยทีเดียว!”
มู่เฉียนซีคลี่ยิ้มจนตาหยีพลางกล่าวว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว นี่เป็นยาหวนคืนที่หอหมอปีศาจทำออกมาเชียวนะ”
มู่เฉียนซีใช้โอกาสนี้ในการโฆษณาเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อตอนที่ผู้อาวุโสสองสามท่านนั้นได้สติกลับคืนมา ก็มองไปยังศิลาจารึกหนานหลิงนั้น และต่างพากันตกตะลึงเป็นอย่างมาก
“ชั้นที่หนึ่ง ชั้นที่สอง…ชั้นที่เจ็ด ชั้นที่แปด ชั้นที่เก้า…”
ความรวดเร็วเช่นนี้ช่างทำให้คนตกใจจนตาแทบจะถลนออกมาได้เลยจริง ๆ
