บุรุษชุดเขียวกล่าวตอบ “ข้าเปล่านะ!”
“นี่เจ้ายังไม่ยอมรับอีกรึ จัดการเจ้านั่นให้ข้า ดูสิว่ายังจะกล้าแก้ตัวอยู่อีกหรือไม่?”
ครั้นคนของคุณชายผู้นั้นกำลังจะลงมือจัดการบุรุษหนุ่มชุดเขียว ร่างสีขาวก็ได้วาบเข้าไปด้วยความรวดเร็ว
เขากล่าว “คนคนนี้เป็นสหายของข้า เขาไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นอย่างแน่นอน ได้โปรดอย่าทำเรื่องเสียมารยาทเลย”
อีกฝ่ายจึงตอบโต้กลับไป “ไป๋จิ่งเยว่ เจ้ามันคนดีเสียเหลือเกิน เสนอหน้าช่วยคนอื่นไปทั่ว! คุณชายไป๋อย่างเจ้าเป็นผู้ใด แล้วจะมีสหายเป็นคนจนอย่างเจ้านี่ได้อย่างไร อย่ามาเย้าเล่นกันหน่อยเลย?”
“คุณชายไป๋อย่าไปช่วยเขาเลย คนขโมยของผู้อื่นไม่ควรปล่อยไปนะ”
กระบี่ที่บุรุษหนุ่มกำอยู่ในมือก็สั่นสะท้านขึ้นในทันที ในขณะนั้นเองก็มีสุ้มเสียงกล่าวหยอกเย้าสุ้มเสียงหนึ่งแว่วดังขึ้นมาว่า “คนอย่างเจ้ายังจะกล้าหัวเราะเยาะผู้อื่นว่ายากจนอีก เจ้าเองก็ร่ำรวยไม่เท่าไรหรอก?”
คนอื่น ๆ ก็เริ่มพากันหันมามอง เจ้าของวาจานั้นเป็นของดรุณีน้อยอาภรณ์ม่วง รูปร่างหน้าตาสวยงามจิ้มลิ้ม ในขณะนี้นางได้เข้ามายืนอยู่ข้างกายบุรุษหนุ่มชุดเขียวผู้นั้น
เจ้านั่นชักจะโชคดีเกินไปแล้วกระมัง! เบื้องหน้ามีคุณชายไป๋ปกป้อง ข้างกายยังมีหญิงงามคอยช่วยเหลือ
คุณชายผู้นั้นจึงตะคอกออกไปด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง “นี่เจ้าก็คิดจะปกป้องเจ้านั่นด้วยรึ”
มู่เฉียนซีกล่าวเย้ยหยัน “แม้กระทั่งสิ่งของของตนเองถูกขโมยไปก็ยังไม่รู้
