นดร์ เจ้าสูญเสียพลังไปมากเกินไปแล้ว! ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้จักหักห้ามใจเสียบ้าง”
นิรันดร์ตอบกลับมาว่า “ถึงจะหักห้ามใจก็คงทนอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่วันอยู่ดี ไม่สู้โจมตีให้มันสะเทือนเลื่อนลั่น ให้เจ้าพวกลิงเหล่านั้นได้ดู ว่าราคาที่มันต้องจ่ายหากมารังแกศิษย์ที่รักของข้ามันเป็นอย่างไรเสียยังดีกว่า”
“แต่ทว่าน่าเสียดายมากเหลือเกิน ที่ข้าไม่สามารถใช้ร่างกายที่งดงามถึงเพียงนี้อยู่ข้างกายศิษย์ที่รักได้อีกแล้ว” นิรันดร์มองไปยังมู่เฉียนซีอย่างอาลัยอาวรณ์เป็นที่สุด จนความอ่อนโยนนั้นจะไหลออกมาเป็นสายเลือดอยู่แล้ว
“นิรันดร์เจ้าจะเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว เจ้าก็ยังคงอยู่ข้างกายข้านี่” มู่เฉียนซีใกล้ที่จะทนสายตาของเจ้าหมอนี่ไม่ไหวแล้ว
นิรันดร์กล่าวว่า “นั่นมันไม่เหมือนกัน! มีเพียงรูปร่างหน้าตาที่งดงามเท่านั้นถึงจะสามารถคว้าศิษย์ที่รักของข้าเอาไว้ได้ หากมีเพียงร่างกายที่หลับไหลอยู่ในมิติของเจ้าแล้วละก็ ข้าจะแย่งชิงเจ้ามากลับมาจากเงื้อมมือของเจ้าเด็กชั่วหวงจิ่วเยี่ยนั่นได้อย่างไรกัน”
“แต่ก็ไม่เป็นไร รอให้ข้าตื่นขึ้นมาในครั้งหน้า ข้าจะต้องยิ่งพยายามแย่งชิงเอาหัวใจของศิษย์ที่รักกลับคืนมาให้ได้อย่างแน่นอน”
“เจ้าต้องรอข้านะ!”
สายลมเอื่อยพัดโชยผ่านใบหน้าได้รูปของมู่เฉียนซีไป ชายหนุ่มที่มีเสน่ห์น่าหลงใหลผู้อยู่เบื้องหน้าเมื่อครู่นี้ได้หายไปจาสายตาของมู่เฉียนซีแล้ว และมู่เฉียนซีก็สามารถรับรู้ได้ว่านิรันดร์กลับเข้าไปหล
