มู่เฉียนซีเองก็ตระหนักได้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้านล่างแล้ว ไม่เพียงแค่คนของตระกูลตานเท่านั้นที่หยุดการทำงานแล้วมาร่วมกันต่อสู้ ทว่านักปรุงยาของหอหมอปีศาจก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
โชคดีที่นักปรุงยาของหอหมอปีศาจไม่ใช่ผู้กระหายสงครามการต่อสู้ ทว่าคนของตระกูลตานนั้นใช่ ดังนั้นสถานการณ์ขอหอหมอปีศาจจึงดีกว่าพวกเขาอยู่เล็กน้อย
ไป๋เจ๋อเองก็ไม่อาจหลบหลีกได้ ถึงแม้ว่าในตอนนี้เขาจะยังยืนหยัดไม่ได้คุกเข่าลงไปเฉกเช่นคนอื่น ๆ อย่างไรเสียในใต้หล้านี้ก็มีเพียงคนผู้เดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาคุกเข่าลงไปได้
มู่เฉียนซีกล่าว “ศิษย์พี่ รบกวนศิษย์พี่ช่วยพาไป๋เจ๋อขึ้นมาด้วยเถอะ สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่โอกาสของเรา ยิ่งฝืนไปก็มีแต่จะพ่ายแพ้”
”ได้!”
ร่างสีดำวาบออกไปอย่างรวดเร็ว ฉู่หลีได้คว้าตัวไป๋เจ๋อกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ที่ที่ไป๋เจ๋อยืนอยู่ค่อนข้างห่างจากนิรันดร์และมู่เฉียนซีระยะหนึ่ง ทว่ากลับทำให้คนจำนวนไม่น้อยรู้สึกอิจฉาจนแทบคลั่ง
เขามีคำถามผุดขึ้นมากมายอยู่ในใจ ทว่าเขาก็ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดออกมาแม้แต่คำเดียว แต่กลับรวบรวมความสนใจทั้งหมดไปที่การมองดูนิรันดร์หลอมยาแทน
จูเชว่กล่าว “นี่ข้าถูกทิ้งแล้วหรือ? ฆ่ามันให้ข้าเดี๋ยวนี้! เจ้าปีศาจจิ้งจอกนั่นชักจะเก่งกาจมากเกินไปแล้ว”
การที่นิรันดร์กลั่นยาลูกกลอนขั้นเทวะออกมานั้น ก็นับว่าเป็นเรื่องง่ายดายราวกับการที่สายน้ำไหลไปถึงที่ใด ที่นั่นก็กลายเป็นทางน้
