ล่น้ำแข็งของนางแตกออกทันที และร่างสีเงินร่างนั้นก็มีสีรอยเลือดที่ชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ
เดิมทีแล้วคิดอย่างที่จะต่อสู้ต่อไป แต่ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่โกรธเคืองของมู่เฉียนซีแล้ว กระบี่ที่กวัดแกว่งอยู่ในมือก็หยุดลงทันที
สายตาคู่นั้นที่มองมาทางมู่เฉียนซีไม่ได้เต็มไปด้วยแผนการอีกต่อไปแล้ว แต่มันมีเพียงความทุกข์ใจและโหยหาเท่านั้น
ร่างสีแดงราวกับอาบย้อมไปด้วยโลหิตร่างหนึ่งสว่างวาบขึ้นมา และหลังจากนั้นก็ได้ไปอยู่ตรงหน้าของมู่เฉียนซี
“หากไม่ทำเช่นนี้ ข้าจะเอาหน้าที่ไหนมายืนอยู่ต่อหน้าซีเอ๋อร์กัน เขาทำร้ายเจ้า แถมยังใช้มือของข้า และร่างของข้า…”
ดวงตาที่เย็นชากวาดมองไปที่บาดแผลที่อยู่บนร่างกายของมู่เฉียนซี กลิ่นอายก็เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกมากขึ้นไปอีก จนอดที่จะกวัดแกว่งกระบี่อีกหลายครั้งไม่ได้เลยทีเดียว
“นั่นมันไม่ใช่เจ้า ข้าไม่โทษเจ้าหรอก ขอเพียงเจ้ายังสบายดีก็พอแล้ว หากสามารถทำให้แน่ใจได้ บาดเจ็บเพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้จะเป็นไรไป? สำหรับหมอปีศาจอย่างข้า บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านี้ไม่ได้อยู่ในสายตาข้าเลยด้วยซ้ำ”
กู้ไป๋อีจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของมู่เฉียนซี และใบหน้ารูปไข่ที่อ่อนช้อยนั้นก็ดูจะซีดเผือดลงไปเล
