ล้ว
มู่เฉียนซีเข้าประชิดเป่ยกงจั๋ว ก่อนหน้านี้เป็นการต่อสู้ในระยะไกล ทว่าตอนนี้เป็นการต่อสู้ในระยะประชิด
เป่ยกงจั๋วกล่าวด้วยท่าทางทอดถอนใจ “ซีเอ๋อร์ เจ้าไม่มีวันเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้หรอก เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย
“เป่ยกงจั๋ว เจ้ารู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?”
“น่าขัน ข้าน่ะหรือจะกลัว?”
เป่ยกงจั๋วยังคงโจมตีมู่เฉียนซีต่อไปเรื่อย ๆ เพียงแต่ไม่ได้ใช้กระบวนท่าสังหารก็เท่านั้น
การโจมตีนี้กลับทำให้มู่เฉียนซีตกอยู่ในสภาพน่าอนาถเป็นอย่างยิ่ง หากไม่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิต แน่นอนว่ามู่เฉียนซีก็ไม่มีทางใช้การป้องกันของสุ่ยจิงอิ๋งไปอย่างสิ้นเปลืองอย่างแน่นอน
“เป่ยกงจั๋ว หากเจ้ามีน้ำยาก็ทำให้ข้าเจ็บกว่านี้สิ” ถึงแม้จะถูกทำร้ายจนอยู่ในสภาพน่าอนาถไม่น้อยแล้ว ทว่ามู่เฉียนซีกลับยังเผยรอยยิ้มออกมาได้
มู่เฉียนซีได้เรียนรู้และได้นำการโจมตีต่าง ๆ ของเป่ยกงจั๋วก่อนหน้านี้ไปใช้
นิรันดร์โกรธจนแทบคลั่ง เมื่อจัดการปัญหาในครั้งนี้เรียบร้อยแล้ว เขาจะต้องลงโทษศิษย์ที่รักผู้นี้ให้หลาบจำ ชักจะเหลวไหลมากเกินไปแล้ว
จูเชว่รู้สึกปวดใจเป็นอย่างยิ่ง “ซีซี… ซีซี เหตุใดถึงต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?”
โม่ซวนกล่าว “เหตุใดก่อนหน้านี้เป่ยกงจั๋วถึงต้องทำเช่นนั้นน่ะ
