ั้น เช่นนั้นแล้วจะจำมันได้อย่างไรกัน!
หัวใจนี้เจ็บปวดจนจวนที่จะแตกสลายอยู่แล้ว!
เป่ยกงจั๋วชะงักงันไป พลางถามว่า “สัตว์ร้ายฉีฉยงอยู่ที่ใด?”
“ยังจะมาถามข้าว่าอยู่ที่ใดอีกหรือ? ตอนนี้พวกเจ้าก็อยู่บนคอของมันอย่างไรเล่า”
ทุกคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดต่างพากันขนลุกขนพองขึ้นมา ต้องรู้ด้วยว่าในสมัยโบราณนั้น ฉีฉยงเป็นสัตว์ร้ายที่ดุร้ายเป็นอย่างมาก!
“จอมภูตพลังธาตุอัคคี จงเผาทำลายเถาวัลย์นี้ไปเสีย ข้าอยากจะดูเสียหน่อยว่าสัตว์ร้ายโบราณนั้นจะเป็นเช่นไร?”
“พ่ะย่ะค่ะ! องค์รัชทายาท”
ถึงแม้ภายในใจจะรู้สึกกระวนกระวาย แต่คนเหล่านั้นต่างก็เชื่อฟังคำสั่งขององค์รัชทายาทอย่างไม่มีเงื่อนไขใด ๆ
พวกเขาออกไปจากภายในป้อมปราการสีเขียวนั้น และทันใดนั้นเปลวเพลิงก็ลุกโชนขึ้นมาทันที
หลังจากที่เถาวัลย์ถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน ก็ได้เผยให้เห็นว่าป้อมปราการนี้ แม้จริงแล้วมีลักษณะเป็นเช่นไร
มันก็คือโครงกระดูกสีดำเทาขนาดใหญ่มหึมา จนมาประกอบกันเป็นป้อมปราการกระดูกสีดำเทาอันหนึ่ง
กะโหลกศีรษะขนาดใหญ่อยู่บนพื้น แม้ว่าจะมีกลิ่นอายเพียงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงน่าหวั่นเกรงอย่างที่สุดอยู่ดี
เป่ยกงจั๋วกล่าวว่า “สัตว์ร้ายโบราณที่กลายเป็นโครงกระดูกไปแล้วตัว
