ึง ฮึง ฮึง!” สิ่งที่เขตสัตว์ร้ายแห่งนี้ไม่เคยขาดแคลนไปแม้แต่ห้วงเวลาเดียวก็คือ สัตว์วิญญาณ
เมื่อได้เข้าสู่ใจกลางเขตสัตว์ร้ายแล้ว ก็มีสัตว์วิญญาณระดับสองและระดับสามที่ใจกล้าเข้ามาต่อสู้กับพวกเขา
เป่ยกงจั๋วกล่าว “คุณชายจูเชว่ เจ้าให้คนของเจ้าพักก่อนเถอะ สัตว์วิญญาณเหล่านี้คนของข้าจัดการได้”
“เช่นนั้นก็ขอรบกวนองค์รัชทายาทเป่ยกงด้วย”
“ฮึง ฮึง ฮึง! พวกมนุษย์ อย่าได้คิดมาดูแคลนพวกเราเชียว!”
“คอยดูข้าไว้ให้ดี!”
“…”
อีกฝ่ายเพียงแค่ส่งคนจำนวนหนึ่งไปรับมือกับพวกมันเท่านั้น สัตว์วิญญาณเหล่านี้ก็ไม่นึกเกรงใจเช่นกัน
และแน่นอนว่าเป่ยกงจั๋วก็ไม่ได้มีเจตนาดีคิดจะปกป้องพวกของจูเชว่แต่อย่างใด เขาตั้งใจแสดงพลังของพวกเขาต่อหน้าจูเชว่ นับว่าเป็นการข่มขู่
ตลอดทางเป่ยกงจั๋วได้สั่งให้คนของเขาข่มขู่พวกของจูเชว่จนถึงที่สุด
อีกทั้งยังเอ่ยถาม “คุณชายจูเชว่ คนของข้าเหล่านี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“สมแล้วที่องค์รัชทายาทเป่ยกงเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ของราชวงศ์เป่ยกงกองกำลังระดับห้า คนของท่านทุก ๆ คนล้วนมีพลังแกร่งกล้า มีประสบการณ์ในการต่อสู้มากมาย…” น้ำเสียงของจูเชว่แฝงไปด้วยความเคารพนับถือ ทว่าแท้จริงแล้วในใจนั้นอยากจะอาเจียนออกมาเป็นอย่าง
