เป่ยกงจั๋วเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่งออกมา ก่อนจะกล่าวด้วยท่าทางใจกว้าง ”แน่นอนว่าข้าไม่ถือสา”
ใบหน้างดงามดั่งเทพบุตรภายใต้แสงแดดที่สาดส่องลงมา สะท้อนแสงทองอร่ามดังทองทาน่าพิสมัย ราวกับว่าแสงรัศมีที่เปล่งประกายออกมานั้นสามารถทำให้ผู้คนไม่อาจมีความรู้สึกเกลียดชังเขาได้แม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีรู้ดีเป็นอย่างยิ่ง ว่านี่เป็นเพียงเปลือกนอกของเป่ยกงจั๋วเท่านั้น ยิ่งเผยรอยยิ้มอบอุ่นมากเพียงใด ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
โม่ซวนกล่าว “สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น องค์รัชทายาทเป่ยกงช่างสมคำร่ำลือจริง”
เป่ยกงจั๋วไม่เคยคิดสืบหาข่าวคราวของมู่เฉียนซีมาก่อน ทว่าเมื่อเขาตรวจสอบแล้วก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ
การที่เก็บเหยื่อไว้ใต้จมูกไม่มีทางทำให้วางใจได้ เป่ยกงจั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้มสง่า “ได้ยินมาว่าคุณชายจูเชว่รอบรู้ข่าวสาร ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าจะมาที่เขตสัตว์ร้ายแห่งนี้ ก็เกรงว่าคงจะรู้จุดประสงค์ที่ข้ามาที่นี่ด้วยสินะ?”
จู่เชว่กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ “โอ้! องค์รัชทายาทเป่ยกงจะประเมินข้าสูงเกินไปแล้ว จุดประสงค์ของท่านคืออะไรข้าเองก็ไม่รู้ แต่การที่องค์รัชทายาทเป่ยกงยกกำลังคนมาขนาดนี้ ก็คงจะต้องพบเจอบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่อย่างแน่น
