นิรันดร์กล่าวว่า “หากสถานการณ์ของเป่ยกงจั๋วไม่สู้ดีก็คาดได้ว่ากู้ไป๋อีผู้นั้นต้องแข็งแกร่งมากเป็นแน่ หากเป่ยกงจั๋วมาละก็ เช่นนั้นก็สามารถลองเผชิญหน้ากับเขาได้พอดี แล้วลองดูว่ากู้ไป๋อีผู้นั้นจะทำเช่นไร?”
“หากเขาอยากที่จะตายจริง ๆ ก็ปล่อยให้ตายไป ศิษย์ที่รักจะได้ไม่ต้องนึกถึงมันอีก หากไม่ตายแล้วละก็ ศิษย์ที่รักก็ไม่ต้องกังวลใจเพราะเขาอีกแล้ว”
เขาสามารถสัมผัสได้ว่า หลังจากที่ศิษย์ที่รักได้ยินเรื่องเผ่าวิญญาณนั้นแล้ว แม้ในตอนนี้จะแสดงออกว่าไม่เป็นไร แต่ทว่ากลับยังคงเป็นห่วงกู้ไป๋อีมากอยู่ดี
ไอ้เด็กเวรจอมขวางหูขวางตานั่น!
“หากเป่ยกงจั๋วมาจริง ๆ แล้วละก็ คาดว่าก็คงจะวางตาข่ายดักไว้อย่างแน่นหนา! ครั้งเมื่อตอนอยู่ดินแดนทั้งสี่ทิศต่างก็ไล่ล่าข้าอย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้น เขาจะต้องไม่ยอมแพ้เป็นแน่”
ในจุดนี้ จำเป็นที่จะต้องเสี่ยงเป็นอย่างมาก
ทว่านางไม่มีเหตุผลที่จะไม่ไปเลยสักนิด
ถึงไม่ว่าจะเพื่อเสี่ยวไป๋ หรือว่าไม่ต้องการให้หม้อศักดิ์สิทธิ์ห้าธาตุไปตกอยู่ในเงื้อมมือของเป่ยกงจั๋วก็ตาม
นิรันดร์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ยังมีข้าอยู่ทั้งคน! ข้าปกป้องศิษย์ที่รักได้อยู่แล้ว”
“ยังไม่พอ ข้าต้องไปขอยืมแรงผู้อื่น
