ลับอีก” นิรันดร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง
หม้อหลุนหุยแห่งความตายกล่าว “เหล่าจิ่วชักจะกำเริบเสิบสานมากเกินไปแล้ว นี่มันคิดจะหักหลังนายท่านหรืออย่างไร?”
ชิงมู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “จิตใจชั่วร้ายสิ้นดี”
ผลึกแก้วกล่าว “ฮือ ฮือ ฮือ! จริง ๆ แล้วข้ารู้เรื่องนั้นมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่นายท่านทั้งสองไม่ได้ถามข้า ข้าก็เลย…ก็เลย…”
“อาจิ่วตกอยู่ในมือของเป่ยกงจั๋วแล้ว หากไม่ใช่เพราะอาจิ่ว ข้าก็คงไม่ถูกควบคุมได้ง่ายขนาดนั้นหรอก เขายัง…เขายังไม่พอใจนายท่านมาก ๆ เขาบอกว่า…ว่า…”
สายตาของนิรันดร์ที่สาดส่องไปยังผลึกแก้วก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ เขากล่าว “เขายังบอกว่าอะไรอีก?”
“เขาบอกว่านายท่านมัวแต่เชยชมหญิงงาม เสียแรงที่เป็นถึงมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ เขาจะบ่มเพาะนักปรุงยาที่เก่งกาจกว่านายท่านออกมาให้ได้ อีกอย่าง…”
ดูเหมือนหม้อเก้าวิญญาณหวนคืนจะสั่งสมความเคียดแค้นมาเนิ่นนานจนฝังรากลึกลงไปแล้ว ความดื้อรั้นของเขาทำให้เขาถลำลึกเกินไป นิรันดร์หายตัวไปเนิ่นนานหลายปี เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวอะไรแล้ว และคิดจะหักหลังเจ้านายอีกด้วย”
กลิ่นอายของนิรันดร์แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธอย่างยิ่งยวด “ฝันกล
