ธรรมดา
“อื้อ!” มู่เฉียนซีรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังดิ้นรนเอาตัวรอดอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรก็มิปาน กำลังมีบางสิ่งบางอย่างลากจิตวิญญาณของนางให้จมดิ่งลงไปสู่ก้นบึ้งมหาสมุทร มันคิดจะทำให้นางขาดอากาศหายใจตาย
“อั้ก อั้ก อั้ก!”
ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ทุกครั้งที่ดิ้นรนให้หลุดพ้นก็จะยิ่งเจ็บปวดทรมานมากขึ้นเท่านั้น นี่แทบจะเป็นเรื่องที่ให้รู้สึกสิ้นหวังมากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้
ทว่าจะให้ยอมแพ้ได้อย่างไร?
นางได้บอกศิษย์พี่และเหยียนไว้แล้วว่าให้รอนางอยู่ข้างนอก
ขาดอีกเพียงไม่กี่อย่างก็จะสามารถถอนคำสาปของจิ่วเยี่ยได้หมดสิ้นแล้ว เขาไม่ควรทนทุกข์ทรมานกับคำสาปนั้นอีกต่อไป
นางได้มาถึงแดนซวนเทียนแล้ว นางอยู่ห่างจากท่านพ่ออีกเพียงแค่เอื้อมเท่านั้น
อีกอย่าง…
สิ่งเหล่านี้เป็นเป้าหมายที่นางยืนกรานว่าจะทำให้สำเร็จ และมันก็เป็นเหตุผลที่นางจะไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับสิ่งใดก็ตาม
นางรู้สึกว่าพลังจิตของนางในตอนนี้มีความมั่นคงกว่ากาลก่อนไม่น้อย กาลก่อนพลังจิตของนางเปรียบดั่งคลื่นทะเลที่ซัดขึ้นลงไม่สงบนิ่ง
ทว่าถึงแม้พลังจิตของนางจะดูเหมือนแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อได้พบเจอกับผู้มากประสบการณ์ตัวจริงแล้
