น้าพลางกล่าวว่า “ได้สิ! ถึงอย่างไรมันก็เป็นของของเจ้า”
ถึงเหยียนจะตั้งใจฟังอีกสักกี่ครั้ง แต่ก็ยังคงได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกันไม่ชัดเจนอยู่ดี
ยิ่งตรงลึกเข้าไปในเมืองโบราณแห่งนี้ ก็ยิ่งค้นพบว่ามีสัตว์ประหลาดคร่าวิญญาณโผล่ออกมามากมาย
“พลังวายุจันทราไร้คู่!”
“พลังวายุกักขังวิญญาณ!”
“ฆ่ามัน!”
ตูมมม โครมมม!
หลังจากที่พวกเขากวาดล้างสัตว์ประหลาดคร่าวิญญาณซ้ำแล้วซ้ำเล่า มู่เฉียนซีก็กล่าวว่า “พวกเจ้าสังเกตเห็นหรือไม่ว่าเจ้าพวกนี้ออกมาจากทิศทางเดียวกัน?”
เหยียนพยักหน้าพลางกล่าว “ข้าเห็นแล้ว หรือว่ารังของพวกมันจะอยู่ด้วยกัน?”
“ลองไปดูเถอะ!”
การที่จะไปยังรังของสัตว์ประหลาดคร่าวิญญาณเหล่านี้ มันเป็นเรื่องที่บ้าคลั่งเกินไปแล้วจริง ๆ แต่ฉู่หลีและเหยียนต่างก็ตามมาโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ
เป็นไปตามที่คาดไว้ พวกมันล้วนออกมาจากที่เดียวกันจริง ๆ
เหยียนกล่าวว่า “นะ…นั่นคือบ่อน้ำโบราณ!”
“สัตว์ประหลาดคร่าวิญญาณที่พึ่งพุ่งออกมาไม่ได้ดูดซับพลังวิญญาณของเมืองโบราณซางหลัน ทำให้ความสามารถของพวกมันยังไม่แข็งแกร่งเท่าไรนัก จัดการทำลายพวกมันซะตั้งแต่ที่นี่ รอให้มันไม่โผล่ออกมาแล้วค่อยเข้าไปดูในบ่อนั้น”
“ได้สิ! คอยดูข้านะ! ข้าจะไป
