มังกรปฐพีโบราณคิดอยากที่จะฉกฉวยขวดยานั้นเอาไว้ แต่มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าอย่าขยับ มิเช่นนั้นข้าจะทำลายมันทิ้งเสีย”
“เจ้ามดปลวก เจ้ากำลังเล่นลูกไม้อะไรอยู่กันแน่?” มังกรปฐพีโบราณกล่างอย่างเคร่งขรึม
“เจ้าชื่นชอบสวนสมุนไพรนั่น และคิดอยากที่จะเลื่อนขั้นข้าก็เข้าใจ แต่ความจริงแล้วหากเจ้าคิดที่จะเลื่อนขั้นนั้นง่ายดายมาก ยาลูกลอนเช่นนี้ข้ามีอยู่มากมาย ขอเพียงเจ้าปล่อยข้าไป”
“มนุษย์เช่นพวกเจ้านั้นเจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่แน่ว่าภายในนั้นอาจจะวางยาพิษเอาไว้ก็เป็นได้ เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าหรือ?” มังกรปฐพีโบราณมีชีวิตอยู่มายาวนานถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าจะต้องไม่โง่เง่าอยู่แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “วางยาพิษรึ ข้าสามารถทดสอบพิษได้!”
มู่เฉียนซีเทยาเม็ดหนึ่งออกมา จากนั้นนางก็กลืนลงไป แต่ก็ไม่มีปัญหา
มังกรปฐพีโบราณจ้องเขม็งไปที่มู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “ใช้กับตนเองจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะ จะต้องให้พวกเขาทั้งสองคนใช้ และยังมีเจ้าหงส์น้อยตัวนั้นด้วย”
ถึงแม้มันจะรู้สึกว่ามียาพิษอยู่เพียงไม่มากที่สามารถส่งผลกระทบต่อมันได้ แต่ทว่ามันก็ยังไม่เชื่อใจมนุษย์มากอยู่ดี
มู่เฉียนซีได้แต่คิดอยู่ในใจว่า ‘เจ้าหมอนี่ช่างระวังตัวเสียจริง ๆ’
“ไม่มี
