พียงสำนักระดับสี่เท่านั้นถึงมีสิทธิ์ที่จะเข้าไปได้! แม้ว่าความเข้าใจในความสามารถของข้าจะไม่ได้ถูกจัดอันดับ ทว่าก็มียังกองกำลังระดับสี่อื่นที่ยอมช่วยพาพวกเราเข้าไป!” จูเชว่กล่าว
“พวกเรา? เจ้าก็ไปด้วยหรือ!”
“แน่นอนอยู่แล้ว! ในช่วงเวลานี้พวกเราจะต้องยืนหยัดที่จะร่วมมือกันให้ถึงที่สุด หรือว่าซีซีคิดที่จะทิ้งข้าเช่นนั้นหรือ?” จูเชว่กล่าวอย่างน่าสงสารเป็นที่สุด
“ถึงแม้ว่าหอหมอปีศาจจะมั่นคงแล้ว แต่ก็ยังจำเป็นที่จะต้องมีคนคอยรักษาการณ์! เจ้าอยู่ที่นี่แหละ”
“ให้ซวนเป็นคนทำก็ได้!”
“ที่นี่เป็นอาณาเขตของเจ้า ให้เจ้าเป็นคนทำข้าจะวางใจกว่า”
ในเมื่อมู่เฉียนซียืนยันเช่นนี้ จูเชว่จึงทำได้เพียงแต่ประนีประนอมเท่านั้น
“ทว่าข้าก็ยังไม่วางใจ ข้าให้เหยียนไปเป็นเพื่อนเจ้าด้วยดีหรือไม่? ข้าเคยตักเตือนนางไปแล้ว นางจะไม่สร้างความรำคาญและสร้างปัญหาให้เจ้าอย่างแน่นอน”
“เอาเถอะ! ไม่ได้เจอนางมานานแล้วเหมือนกัน” มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่จูเชว่พลางคลี่ยิ้ม
ในตอนที่กำลังเดินทางไปยังเมืองโบราณซางหลันของดินแดนทางทิศใต้ นางฟ้าเหยียนก็ได้ปรากฏตัวออกมาอีกครั้งหนึ่ง
“น้องซีเอ๋อร์ ไม่ได้เจอกันนานถึงเพียงนี้ เจ้าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่”
นิรันดร์กล่าวว่า
