สุดท้ายแล้วก็ไม่มีหญิงงามคนใดได้เข้ามา
ทั้งอาหารและสุราของจุ้ยเมิ่งชวนล้ำเลิศเป็นที่หนึ่งไม่แพ้ผู้ใด เหยียนเคยกำชับไว้ก่อนหน้านี้ ดังนั้นอาหารที่ยกเข้ามาจึงล้วนรสเลิศและสวยงามประณีตทั้งสิ้น
อีกไม่นานการแสดงอันสุดแสนจะเร่าร้อนของจุ้ยเมิ่งชวนก็จะเริ่มขึ้นแล้ว
ร่างสีแดงก็ได้ล่องลอยออกไป บ่าวรับใช้หญิงของจุ้ยเมิ่งชวนก็เริ่มกระซิบกระซาบขึ้นในทันที “วันนี้ท่านเหยียน ดูแปลกไปนะ!”
“ใช่แล้ว! ท่านเหยียนให้ข้าประทินโฉมให้งามที่สุด อีกทั้งยังสวมเสื้อผ้าที่งามที่สุดอีกด้วย นางไม่เห็นจะเคยเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย?”
“ท่านเหยียนมีผู้ใดในใจหรือเปล่า”
“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง…” เสียงกระดิ่งเสียงใสทำให้พวกนางหยุดวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นในทันที ไม่ว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรีที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ ก็ล้วนถูกร่างสีแดงเพลิงดึงดูดไว้จนไม่อาจละสายตาได้
ครั้นเสียงดนตรีบรรเลงขึ้น ม่านระย้าสีแดงก็ร่อนลงมาจากกลางเวหา ดวงตาของหญิงงามล่อลวงหยอกเย้าวิญญาณผู้คน
เรือนร่างเรียวระหงโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรี เป็นการร่ายระบำที่งามล่มบ้านล่มเมืองเสียจริง
สายตาของทุก ๆ คนจับจ้องไปยังเรือนร่างนั้นอย่างไม่ลดละ ราวกับว่าพวกเขาถูกล่อลวงวิญญาณไปแล้วก็มิปาน
การแสดงผ
