ล้วหรือยังว่าจะรับมือกับข้าอย่างไร?”
จูเชว่ยิ้มแหย ๆ แล้วกล่าว “คิดเรียบร้อยแล้ว ข้าอุ่นเตียงให้ซีซีเป็นอย่างไร?”
มู่เฉียนซีเหวี่ยงหมัดไปที่ปากของเขาอย่างไม่ลังเล จูเชว่จึงรีบหลบไปยังข้างกายโม่ซวนอย่างรวดเร็วแล้วกล่าว “ซีซี ข้าพยายามที่สุดแล้ว ข้าได้ส่งคนของข้าไปสืบข่าวในทุก ๆ ที่ ถึงแม้จะมีเบาะแสเพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ข้าก็ไม่ปล่อยผ่าน”
“เจ้าทำตามที่รับปากข้าไว้ไม่ได้ ดังนั้นเจ้าจะต้องทำเรื่องอื่นเป็นการชดเชยแทน!”
“ไม่มีปัญหา ตราบใดที่ข้าสามารถทำได้ ข้าก็จะทำให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าต้องร่วมมือกับโม่ซวนทำให้หอหมอปีศาจขยับขยายในดินแดนทางทิศใต้ สำหรับเจ้าแล้วมันคงไม่ยากไปหรอกกระมัง!”
“เหตุใดต้องเป็นหอหมอปีศาจด้วย พวกเราผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันแล้วนะ เจ้าชักจะเข้าข้างไป๋เจ๋อมากเกินไปแล้ว ข้ารูปงามกว่าไป๋เจ๋อเป็นไหน ๆ ข้า…”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “คำถามนั้นง่ายมาก ๆ ก็เพราะว่าข้าเป็นหมอปีศาจอย่างไรล่ะ!”
นางกล่าวต่อว่า “อืม! เจ้าเคยว่าร้ายข้ามาไม่น้อย ข้ายังจำได้ดีเชียว!”
จูเชว่รู้สึกราวกับว่าถูกสายฟ้าฟาดในยามเที่ยงวันก็มิปาน เขาดึงโม่ซ่วนไว้แล้วกล่าว “ข้าต้องหูฝาดไปแน่
