สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ได้มุ่งหน้าไปยังเมืองหนานหวังด้วยกัน ทว่าเมืองหนานอู่และเมืองหนานหวังนั้นห่างไกลกันไม่น้อย ดังนั้นระหว่างทางพวกเขาจึงหยุดพักที่ใจกลางเมืองแห่งหนึ่งก่อน
หอสุราที่เต็มไปด้วยความครึกครื้นย่อมเป็นสถานที่รวบรวมข่าวสารชั้นดี ขณะนี้พวกเขากำลังพูดคุยถึงเรื่องราวที่น่าตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง
“พวกเจ้ารู้แล้วหรือยังว่าสำนักหลิงหลงถูกโค่นล้มลงแล้ว?”
“ไม่รู้ว่าพวกเขาไปยั่วยุผู้ใดเข้า อยู่ ๆ ทั้งสำนักก็ถูกทำลายราบเป็นหน้ากองภายในคืนเดียว”
“ได้ยินว่าเมื่อหลายปีก่อนพวกเขาได้ไปทำเรื่องเรื่องหนึ่งเข้า เดิมทีพวกเขาก็กลบเกลื่อนได้ดีมาโดยตลอด คาดไม่ถึงว่าจะถูกผู้อื่นแพร่งพรายความลับออกไปจนทำให้ศัตรูบุกมาหาถึงที่”
เมื่อสำนักหลิงหลงกองกำลังระดับสี่ถูกโค่นล้มลง มู่เฉียนซีก็ได้เหลือบมองไปยังเหยียนเหลียนเจีย
เหยียนเหลียนเจียกล่าว “พวกเขาทำตัวชั่วช้าต่ำตมเอง ไม่ควรมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!”
“เจ้าเป็นคนทำอย่างนั้นหรือ?”
“เปล่าหรอก ข้าเพียงแค่บอกเรื่องที่ข้ารู้กับคนอื่นก็เท่านั้น” เหยียนเหลียนเจียกล่าวด่วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ครานี้มู่เฉียนซีจึงจะทราบว่า เหตุใดผู้ที่มีหัวคิดของดินแดนทางทิศใต้จึงไม่กล้ายั่วโทสะนางปีศา
