องพิจารณาฆ่าปิดปากใครบางคนเสียแล้ว” มู่เฉียนซีก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด
เหยียนกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “น้องซีล้อเล่นอะไรกัน สิ่งที่ข้าให้ไปแล้วแน่นอนว่าข้าก็ไม่มีทางรับคืน! น้องซีเอ๋อร์ต้องการหินมิติมากเท่าไร? หากน้องซีเอ๋อร์มีเพียงพอแล้ว จะสามารถแบ่งให้ข้าสักหน่อยจะได้หรือไม่? ข้าต้องการเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”
สีหน้าท่าทางของเหยียนดูเหมือนจะไม่ได้เย้าเล่นแต่อย่างใด หินมิติมากมายเช่นนั้นก็เพียงพอให้หอฉงโหลวบนเมฆาใช้แล้ว มู่เฉียนซีจึงกล่าว “หากหลังจากนี้ยังมีหินมิติปรากฏขึ้นอีก ข้าจะแบ่งให้เจ้าครึ่งหนึ่ง!”
เหยียนดีใจเป็นอย่างยิ่ง นางกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ท้ายที่สุดแล้วน้องซีเออร์ก็ยังรักข้าจริง ๆ ด้วย!”
นางยังไม่ทันจะได้กระโจนเข้าหามู่เฉียนซี มู่เฉียนซีก็ปิดประตูลงเสียแล้ว อีกเพียงนิดเดียวก็เกือบจะกระแทกจมูกอันงดงามของนางให้เสียโฉมแล้ว เหยียนบ่นกระปอดกระแปด “น้องซีเอ๋อร์สามารถมองออกว่าหินนั่นเป็นหินมิติได้ในแวบเดียว แต่เหตุใดถึงมองไม่เห็นองครักษ์อย่างข้าทั้งคนได้นะ ที่สุดแล้วนางเป็นใครกันแน่? ศิษย์เอกของสำนักกองกำลังระดับสามจะมีพลังและสายตาที่เฉียบแหลมเช่นนี้ได้อย่างไรกัน น่าแปลกนัก!”
เกาะหนานอู่เป่า
