รงกลัว เจ้าคิดว่าจะไม่มีผู้ใดจัดการเจ้าได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”
“ร่อนเวหาสังหาร!”
“……”
ร่างสีแดงวาบผ่านไปรวดเร็วปานสายฟ้า “กริ่ง กริ่ง กริ่ง…” เสียงกระดิ่งเย้าเสน่ห์แว่วดังขึ้นอีกครา
แน่นอนว่าชายชราเหล่านี้ต้องเตรียมการป้องกันไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ อยู่แล้ว พวกเขาจึงไม่หลงกลโดยง่าย
ปัง ปัง ปัง!
ขณะที่เหยียนกำลังรับมือกับคนเหล่านี้อยู่นั้น เกาะหนานอู่เป่าก็ได้เริ่มเปิดขึ้นแล้ว
“ในที่สุดก็เกาะหนานอู่เป่าก็ปรากฏขึ้นแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
“เร็วเข้า!”
“……”
เมื่อเกาะหนานอู่เป่าปรากฏขึ้นแล้ว แน่นอนว่าการที่เหยียนต้องมารับมือกับคนเหล่านี้ก็ทำให้นางหงุดหงิดรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง
“ไอ้แก่ อย่ามาก่อกวนข้า! รีบไสหัวไปได้แล้ว!”
“ถึงแม้วันนี้ข้าจะพลาดเกาะหนานอู่เป่าไป ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าไปทำร้ายศิษย์คนอื่น ๆ ได้อีก!”
“ใช่แล้ว! ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าวางอำนาจบาตรใหญ่ได้อีก”
“……”
สุ้มเสียงหัวเราะเยาะแว่วดังขึ้น “ที่พวกเจ้ากล่าวมาด้วยท่าทางเคร่งขรึมเช่นนี้ เกรงว่าคงจะมีคนกังวลใจแต่ก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับนางโดยตรง อีกทั้งยังกลัวว่านางจะไปแย่งชิงของล้ำค่าที่เกาะหนานอู่เป่า ดังนั้นก็เลยส่งพวกเจ้ามาขวางไว้สินะ!”
“ไหนพวก
