ขณะกำลังเดินทางไปทะเลหนานอู่ มู่เฉียนซีก็ได้กล่าวขึ้น “เหยียนเหลียนเจีย ข้ามีเรื่องที่ต้องบอกกับเจ้าให้ชัดเจน”
“เรียกชื่อเต็มกันเช่นนี้ดูไร้เยื่อใยเสียจริง! น้องซีเอ๋อร์เรียกข้าว่าเหยียนก็พอแล้ว”
“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ!” คิ้วเรียวของมู่เฉียนซีขมวดติดกันเล็กน้อย
นางทอดมองไปยังสตรีที่ยิ้มร่าราวกับบุปผาแรกแย้มที่อยู่เบื้องหน้าแล้วกล่าว “เหยียน เจ้าชอบผู้หญิงหรือ?”
ใบหน้างามของนางปรากฏสีหน้าครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย ก่อนจะยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “ใช่ ข้าชอบผู้หญิง”
“แต่ข้าไม่ได้ชอบ ดังนั้นถ้าให้ดีเจ้าทำตัวสงบเสงี่ยมสักหน่อย หากเจ้ากล้าใช้ลูกไม้เล่ห์กล กล้าทำอะไรที่ไม่ควรทำละก็ ถึงแม้ข้าจะเห็นแก่โม่ซวน แต่ข้าก็จะไม่เกรงใจเจ้าอย่างแน่นอน!”
เหยียนก้มศีรษะลงเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยท่าทางเหี่ยวเฉาเสียเต็มประดา “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเองก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว? เพียงแค่ขอเป็นสาวใช้อยู่ข้างกายน้องซีเอ๋อร์แบบนี้ ข้าก็พอใจมากแล้ว”
“เจ้านี่เล่นงิ้วเก่งเป็นที่หนึ่งเลยจริง ๆ นะ ที่สุดแล้วเจ้าในแบบใดจึงจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้ากันแน่?” มู่เฉียนซีกล่าว
เหยียนกล่าวขึ้นด้วยความซุกซน “แน่นอนว่าตัวตนที่แท้จริงของข้าต้องเป็นข้าที่ชอบ
