่งออกมาจำนวนไม่น้อย ทว่าเนื่องจากเป็นของดีไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวันเพียงพออยู่แล้ว ที่ใดมีประโยชน์ที่นั่นย่อมมีการแย่งชิงเสมอ
บางคนที่มีศักยภาพไม่เพียงพอ เพื่อปกป้องชีวิตน้อย ๆ ของตนเองแล้ว ก็ต้องเลือกที่จะละทิ้งแย่งชิงของล้ำค่าเหล่านั้นไป
พวกเขาที่รู้สึกไม่พึงพอใจ เมื่อเห็นพวกของมู่เชียนซีเก็บก้อนหินเหล่านั้นแล้ว พวกเขาก็หัวเราะเยาะ “ไม่มีกำลังจะไปแย่งชิงอาวุธวิญญาณเหล่านั้น ก็พอเข้าใจได้ แต่นี่ยังจะมาเก็บก้อนหินไร้ค่าเหล่านี้อีก”
“ของไร้ค่าเหล่านี้ก็ยังอยากได้ แม่นางงามถึงเพียงนี้ ย่อมมีคนจำนวนไม่น้อยที่ยินดีจะมอบอาวุธศักดิ์สิทธิ์อาวุธวิญญาณให้แม่นาง เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย!”
เหยียนเหลียนเจียที่รู้สึกหงุดหงิดอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคนเหล่านี้บ่นกระปอดกระ โทสะของนางก็ระเบิดขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่
มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มที่สุดแสนจะเย็นชา “พวกเจ้าบอกว่าข้าไร้กำลังอย่างนั้นหรือ!”
ครั้นอาภรณ์สีแดงโบกสะบัด เหยียนเหลียนเจียก็ได้พุ่งขึ้นไปกลางท้องนภา ข้อมือเรียวสั่นไหวเล็กน้อย สุ้มเสียงไพเราะเสนาะหูก็แว่วดังขึ้นในทันที ทำให้ทุกๆคน ไม่อาจควบคุมสติไปได้ชั่วขณะ
การโจมตีวิญญาณของนางทำให้ท
