ิง ๆ สินะ!
หลังจากที่ออกมาจากสำนักเหยียนเยี่ยแล้ว มู่เฉียนซีก็ต้องแยกทางกับโม่ซวนเช่นกัน โม่ซวนกล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ หากนางตามตื๊อเจ้า ก็ไม่ต้องเกรงใจข้า! อยากจะจัดการเช่นไรก็แล้วแต่เจ้าได้เลย”
“อื้ม!”
หลังจากที่โม่ซวนจากไปแล้ว ในเวลานี้เหยียนเหลียนเจียก็จ้องมองไปที่ฉู่หลีแทน
“คุณชายท่านนี้เป็นลูกศิษย์ของสำนักลั่วเยว่นั่นไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงต้องมาตามน้องซีเอ๋อร์ของข้า ทำไมไม่ยอมกลับสำนักตนเองไปเสียล่ะ!”
สำหรับหญิงสาวผู้นี้ ฉู่หลีไม่สนใจอย่างสิ้นเชิ้ง ทั้งยังขี้เกียจที่จะตอบโต้อีกด้วย
และมันก็เป็นอีกครั้งที่เสน่ห์ของตนเองถูกเมินเฉย จึงทำให้เหยียนเหลียนเจียรู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ฉู่หลีเป็นพี่ชายที่แข็งแกร่งมาก การที่ข้าไปยังดินแดนทางทิศใต้ในครั้งนี้หรือว่าข้าจะจ้างคนไปคุ้มกันข้าสักคนไม่ได้เลยหรือ?”
เหยียนเหลียนเจียกล่าวว่า “น้องซีเอ๋อร์ ข้ารู้สึกถูกชะตากับเจ้าตั้งแต่แรกพบ และคนรับใช้ของข้าก็เปรียบเสมือนคนของเจ้าเช่นกัน ข้าสามารถปกป้องเจ้าได้! แล้วยังต้องการเขาไปอีกทำไม?”
“แต่ข้าไม่สนิทกับเจ้า ขอบคุณมาก!”
“เช่นนั้นเจ้าสนิทกับเขาแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“เขาหน้าตาหล่อนะ!”
“ข้าก็งดงามเช่น
