หวกอากาศดังขึ้นมา และใบพัดเหล่านั้นมีหักมุมในการโจมตีเข้ามาอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม
ถึงหลิวจุ้ยจะหลบหลีกอย่างรวดเร็ว ทว่าแขนของเขาก็ยังคงถูกฟันอยู่ดี
แขนข้างหนึ่งของเขาได้รับบาดเจ็บ และเมื่อเขาอยากที่จะใช้อาวุธลับ ก็จะเห็นได้ชัดว่าระดับความเร็วของเขานั้นลดลงไปอย่างมาก ในเวลาต่อมาหลิวจุ้ยก็ต้องเจอกับเรื่องเศร้าสลดอย่างสมบูรณ์แบบ
โดนโจมตี! โดนโจมตี! แล้วก็โดนโจมตี!
หลิวจุ้ยกล่าวว่า “แม่นางมู่เหตุใดเจ้าถึงไม่เรียนวิชาเอกเป็นอาวุธลับเล่า หากเจ้าเรียนวิชาเอกเป็นอาวุธลับ เจ้าจะต้องเป็นปรมาจารย์ยอดฝีมือระดับสูงไปแล้วแน่นอน ข้านับถือเจ้าเลยจริง ๆ ข้าไม่สามารถหันหลังกลับได้อีกแล้ว”
“ข้ายอมแพ้แล้ว! ข้ายอมแพ้ เจ้าหยุด…”
“อ๊ากกก!”
ถึงโจมตีมู่เฉียนซีอย่างขาวสะอาดก็ไม่สามารถเอาชนะได้ แต่พอเล่นสกปรกเช่นนี้ก็ยังมาพ่ายแพ้อีก ช่างน่าเวทนายิ่งนัก ตอนนี้ภายในหัวใจของเหล่าอัจฉริยะของแต่ละสำนักแห่งดินแดนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ก็ราวกับกำลังจะพังทลายลง
หัวหน้าสำนักของสำนักเหยียนเยี่ยกล่าวว่า “เลี่ยเอ้อร์ ออกไปเถอะ! เจ้าไม่อาจที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ในครั้งนี้ได้ ฉะนั้นเจ้าก็พยายามต่อสู้อย่างสุดความสามารถก็เพียงพอแล้ว”
“ขอรับ! ท่านอาจา
