ปราชญ์แห่งภูตระดับเจ็ด เกรงว่าคงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าเด็กนั่นหรอก”
“อาจารย์ ท่านจะประเมินเจ้าเด็กนั่นสูงเกินไปแล้ว ข้าไม่เชื่อหรอก!”
“นี่เจ้าไม่สังเกตหรือว่าตั้งแต่ต้นจนจบ นางไม่ได้นำอาวุธออกมาใช้เลย?”
“อาจเป็นเพราะเจ้าเด็กไร้สำนักนั่นไม่มีอาวุธวิญญาณดี ๆ น่ะสิ ก็เลยไม่อยากนำออกมา คงกลัวจะขายหน้ากระมัง!”
อาจารย์ของเขาจึงตอบโต้กลับไปในทันที “ไม่มีอาวุธวิญญาณดี ๆ อย่างนั้นรึ นางเป็นคนที่คุณชายไป๋เจ๋อแนะนำนะ แล้วจะไม่มีอาวุธวิญญาณดี ๆ สักชิ้นได้อย่างไร”
เมื่อชนะติดต่อกันสิบสนามแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดรับคำท้าของมู่เฉียนซีอีก ทำให้นางต้องกลับไปพักที่อัฒจันทร์ของผู้นั่งชมการประลองก่อน
เมื่อมู่เฉียนซีกลับมาแล้ว ฉู่หลีก็ได้หลีกให้มู่เฉียนซีนั่งในที่นั่งที่สบายที่สุด
เขาพยักหน้าให้มู่เฉียนซีเล็กน้อย เป็นการแสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกชื่นชมในศักยภาพที่มู่เฉียนซีแสดงออกบนแท่นประลอง จากนั้นเขาจึงจะหายวับไปจากเบื้องหน้ามู่เฉียนซี
โม่ซวนยื่นถ้วยชาให้กับมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “คู่ต่อสู้สนามถัดไปของเจ้าคงจะเป็นศิษย์เอกของห้าสำนักใหญ่อย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เป็นการประลองที่ข้าตั้งหน้าตั้งตารอเลยล่ะ”
ปั
