้ง ๆ ที่ความทรงจำไม่สมบูรณ์ แต่ก็ยังจำข้าได้ เจ้ารักข้า รักข้าเสียจนโงหัวไม่ขึ้นเลยใช่หรือไม่!” นิรันดร์กล่าวหยอกเย้า
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยท่าทางเหนื่อยอกเหนื่อยใจ “นิรันดร์ ชายหญิงเจ้าก็ไม่เลือกกินเลยหรือ!”
“เดิมทีข้าก็กินทั้งชายหญิงอยู่แล้วนี่! แต่น่าเสียดายที่ข้าสนใจเพียงผู้หญิงเท่านั้น ไม่รู้ว่าข้าได้ทำให้บุรุษหนุ่มรูปงามอกหักไปแล้วกี่คน”
ฉู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าอยู่ให้ห่างศิษย์น้องของข้าด้วย”
“วาจานี้ควรเป็นข้าที่บอกเจ้าต่างหาก! หัวนอนปลายเท้าเจ้าเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ อยู่ให้ห่าง ๆ ศิษย์ที่รักของข้าไว้ ข้าเป็นผู้ทำพันธสัญญาและอาจารย์ของศิษย์ที่รัก ความสัมพันธ์ของข้ากับศิษย์ที่รักใกล้ชิดสนิทสนมกันที่สุด” นิรันดร์นั่งลงด้วยท่าทางสุขุม
ผู้ที่เห็นเขาในแวบแรกแล้วสามารถจำเขาได้ ก็ล้วนเป็นผู้ที่อยู่มาตั้งแต่โบราณกาลแล้วกระมัง นอกจากพวกเขาทั้งเก้าแล้วก็ไม่มีใครรู้จักเขาอีก ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถคาดเดาศักดิ์สถานะของฉู่หลีผู้นี้ได้
ฉู่หลีทอดมองไปยังมู่เฉียนซี เขาเรียบเรียงคำพูดอยู่ในใจก่อนจะกล่าวออกมา “ศิษย์น้องไม่ชอบผู้ชายหลายใจ”
นิรันดร์โกรธเป็นอย่างยิ่ง “เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ข้าพูดความจริง
