ม่านแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นมาห่อหุ้มพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้ จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “สุ่ยจิงอิ๋ง หวังว่าเจ้าจะทำตามข้อตกลงของพวกเรา”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้อตกลงอะไร…อุ้บ…”
ในตอนที่มู่เฉียนซีกำลังที่จะถาม ก็ถูกริมฝีปากอันเย็นยะเยือกของเขาประกบเข้ามาปิดเอาไว้เสียก่อน
ในตอนที่มู่เฉียนซีกำลังรับจุมพิตที่อ้อยอิ่งนั้นอย่างระมัดระวัง ความเย็นยะเยือกจากริมฝีปากก็ได้อันตรธานหายไป และคนที่กอดนางไว้แน่นเมื่อครู่ก็ไม่อยู่อีกแล้ว
ในที่สุดหวงจิ่วเยี่ยก็จากไปแล้ว และนิรันดร์ก็รับรู้ถึงมันได้ในทันที
“ศิษย์ที่รัก…”
นิรันดร์พุ่งทะยานเข้ามา ด้วยใบหน้าที่ถูกทุบตีจนเสียโฉมอย่างน่าเวทนานั้น
เขาเดินมาจนถึงเบื้องหน้าของมู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “ศิษย์ที่รัก เจ้าดูสิ่งที่เจ้าเด็กชั่วอย่างหวงจิ่วเยี่ยผู้นั้นลงมือกับข้าอย่างทารุณนี้สิ ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว”
“บาดแผลเพียงเล็กน้อยเท่านี้สำหรับท่านนิรันดร์แล้วคงจะไม่เท่าไรหรอกกระมัง?” มู่เฉียนซีกล่าว
“แน่นอนว่ามันไม่เท่าไรหรอก ขอเพียงแค่ศิษย์ที่รักกอดจูบลูบคลำข้าสักหน่อยก็หายแล้วล่ะ”
นิรันดร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าของมู่เฉียนซี แต่ทว่าในตอนที่มันใกล้จะสัมผัสกับมู่เฉียนซี ก็ได้มีม่านแสงสีฟ้าอ่อนดีดนิรันดร์
