โม่ซวนก็งุนงงเช่นกัน คนของราชวงศ์ตงหวงเหล่านี้กำลังร้องเอ็ดตะโรเรื่องอะไรกันอยู่?
ในเวลานี้ มู่เฉียนซีได้กล่าวผ่านกระแสจิตไปที่โม่ซวน “ให้คนของเจ้ากลบจิตสังหารลงซะ จากนั้นก็ถอยออกมา ไม่ต้องเข้าไปยุ่งอีกแล้ว ปล่อยให้พวกเขาค่อย ๆ สร้างความวุ่นวายกันไปเอง”
“เฉียนซี!” โม่ซวนประหลาดใจเล็กน้อย ชัดเจนอยู่แล้วว่านางอยู่ที่ทะเลทรายสิ้นหวังคิดไม่ถึงเลยว่านางจะกลับมาทะเลสาบโยวหมิงได้เร็วถึงเพียงนี้
คำเตือนของมู่เฉียนซี โม่ซวนไม่ลังเลในคำเตือนของมู่เฉียนซีเลยแม้แต่น้อย เขารีบทำตามอย่างรวดเร็ว และได้ให้คนของเขาล่าถอยออกมา
ในเวลานี้มู่เฉียนซีจ้องดูใบหน้าที่สับสนของคนในราชวงศ์ตงหวงด้วยความสนุกสนาน
โม่ซวนกล่าวว่า “เฉียนซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนเหล่านั้นเป็นอะไรกันแน่?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “แน่นอนว่าต้องรู้อยู่แล้ว!”
“พวกเขาเป็นบ้ากันไปแล้วหรือ?”
“เขาจะต้องถูกคนของคุณชายไป๋เจ๋อควบคุมอยู่เป็นแน่ ทำให้พวกเขาหมดสติกันไปก่อนเถิด”
“ลงมือได้…”
ไม่ใช่ว่าคนเหล่านี้จะตรงเข้าไปต่อสู้โดยตรง แต่เป็นคนกลุ่มหนึ่งต่อสู้กับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น พวกเขาคิดเพียงง่าย ๆ ว่าการทำให้คู่ต่อสู้หมดสติไปนั้นไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ทว่าตอนนี้พวกเขา
