จิ่วเยี่ยจึงได้เก็บมันเอาไว้
และแน่นอนว่าอย่างไรเสียเกล็ดมังกรนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่าง ดังนั้นมันจึงยังมีพลังหลงเหลืออยู่ มันไม่ยอมจำนน และยังดิ้นรนขัดขืน อีกทั้งยังพยายามทำลายธาตุมืดในร่างกายจิ่วเยี่ยอีกด้วย
เพียงแต่ครานี้มันได้เจอกับตัวจริง ไม่ว่าจะขัดขืนดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ในทางกลับกันกลับถูกกำราบจนสิ้นฤทธิ์
เกล็ดมังกรแผ่นนั้นได้ย่อส่วนลงจนมีขนาดเท่าฝ่ามือ หวงจิ่วเยี่ยได้วางมันลงบนมือของมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้านำติดตัวไว้ ของสิ่งนี้จะทำให้เจ้าหาที่อยู่ของมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่างได้ง่ายขึ้น”
“มันมีพลังรักษา ซีเก็บไว้เถอะ!”
มู่เฉียนซีได้เห็นพลังการรักษาของของชิ้นนี้กับตาตัวเองแล้ว มันรักษาได้เร็วกว่ายาลูกกลอนเสียอีก
เมื่อจิ่วเยี่ยมอบมันให้กับมู่เฉียนซีแล้ว ก็แน่นอนว่าเขาไม่คิดเก็บมันกลับมาอีก
ครืน!
เสียงของบางสิ่งบางอย่างดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว เมื่อต้องประคองผนึกนี้ไว้ พระราชวังหลังนี้ก็สูญเสียพลังไปจนหมดสิ้น และพังทลายลงในที่สุด
ครืน!
มวลน้ำขนาดใหญ่ทะลักเข้ามา จิ่วเยี่ยได้ชิงตัดหน้าอุ้มมู่เฉียนซีหลบหนีออกจากที่นี่ไปก่อนนิรันดร์ด้วยความรวดเร็ว
