ัก
นิรันดร์กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ไม่ใช่อย่างแน่นอน เมื่อศิษย์ที่รักได้เจอก็จะรู้ได้เอง อีกอย่างคทานั่นก็ดูอัปลักษณ์เกินไป หากเสี่ยวห้วนเอ๋อร์รู้ว่ามีคนคิดว่าเจ้าคทานั่นเป็นมันคงโกรธน่าดู”
คนของราชวงศ์ตงหวงที่ได้ครอบครองมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ก็คิดว่าสามารถใช้พลังของมันทำลายคุณชายไป๋เจ๋อได้ เช่นนี้แล้วก็นับว่ายิ่งกว่าปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเสียอีก
ทว่าผู้ที่ถือคทากลับเคาะคทามาที่คนของตนเอง “ความเคียดแค้นและไอสังหารของพวกเจ้ามันไม่ดีเอาเสียเลย ทุก ๆ คนควรรักกัน สามัคคีกัน ทำลายพลังมืด ไม่ควรหันมาเข่นฆ่ากันเอง ไม่ควร…”
ขณะนั้นเองทั้งสองฝ่ายต่างก็งงเป็นไก่ตาแตก “พี่ใหญ่! ท่านหมายความว่าอย่างไร? คุณชายไป๋เจ๋อเป็นศัตรูของเรานะ”
“ศัตรูของพวกเราคือผู้ที่มีพลังมืดเท่านั้น คนที่ทำให้ใต้หล้าอันสว่างไสวแปดเปื้อนดำมืด นอกเหนือจากนี้แล้วก็นับว่าเป็นพรรคพวกเดียวกัน พวกเราคือสหายร่วมรบ พวกเรา…”
นี่ไม่ใช่การล้างสมองพลางห้ามผู้ที่มีเจตนาร้ายเหล่านั้นหรอกหรือ?
“การคิดแค้นนั้นไม่ดี การสังหารคนราวผักปลานั้นก็ไม่ดี จงหยุดทั้งหมดเดี๋ยวนี้!” คนของราชวงศ์ตงหวงที่ได้เห็นการกระทำของเขาต่างก็รู้สึกโกรธเป็นอย่
